vegetarian chicken

forgive my ignorance with regards to vegetarian food, but as i remain unspoiled by this knowledge, i couldn't help laughing when i was ordering chinese the other night and saw "vegetarian chicken" on the menu!

there is of course a disclaimer on top, saying that vegetarian chicken is made of soya, but then why do you need to call it chicken when it clearly isn't?

το δαχτυλίδι [όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια. και τρένα]

όχι, δε μιλάω για το τραγούδι του ρακιντζή. μιλάω για ένα από τα δύο που συνήθως φοράω. και για το πώς ο κοινωνικός περίγυρος καμιά φορά (και οι ανασφάλειες) σε κάνουν να συμπεριφέρεσαι διαφορετικά από ό,τι θα ήθελες.

η σκηνή: επιστρέφουμε από συνέδριο με τη δουλειά, στο εξωτικό φάρνμπορο (=farnborough), και είμαστε καμιά 40αριά άτομα επί της πλατφόρμας, περιμένοντας το τρένο. το ένα δαχτυλίδι το φορώ, το άλλο είναι στην τσέπη. τα έχω και τα δύο κάπου 4-5 χρόνια τώρα. βροχή τριγύρω και κρύο. περιμένουμε το τρένο υπομονετικά, και θα έρθει σε 6-7 λεπτά. κάνω να φορέσω αυτό που είναι στην τσέπη, και το φοράω στο δείκτη. βγάζοντας το χέρι από την τσέπη και καθώς το απλώνω, λόγω κρύου το δαχτυλίδι γλιστρά και βγαίνει. σαν σε αργή κίνηση, το βλέπω να κυλά και να αναπηδά, πηγαίνοντας προς την άκρη της πλατφόρμας. κι ενώ έκοβε ταχύτητα και είχα πιστέψει πως θα σταματούσε εκεί, στην τελευταία ίντσα πριν πέσει στις ράγες, πέφτει τελικά, και είναι ενάμισι μέτρο κάτω. το βλέπω. η πρώτη μου σκέψη: σάλτα κάτω να το πάρεις, δε θα πάθεις και τίποτα. ένας συνάδελφος με βλεπει να το σκέφτομαι, και μου λέει πως μπορεί να είναι επικίνδυνα. μπορεί να έρθει το τρένο, μπορεί...μπορεί...μπορεί...το καλύτερο λέει που έχω να κάνω είναι να φωνάξω τον υπάλληλο του σταθμού, να έρθει μ'ένα ματσούκι και να το πάρει. έτσι κανείς δε σαλτάρει και κανείς δεν κινδυνέυει. τη στιγμή που το λέει, ένα τρένο περνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τη διπλανή πλατφόρμα. πείθομαι, ένω οι υπόλοιποι κάνουν πλάκα (είναι λέει θηλυπρεπές να φοράω κοσμήματα, πόσο μάλλον να ανησυχώ γι'αυτά. απαντώ κι εγώ, πως δεν έχω καμιά τέτοια ανασφάλεια να καλύψω, άρα δεν κάνω σχόλια για τους άλλους. (αλλά για να απάντησα, λες να έχω και να μην το ξέρω?!).

ψάχνω στην πλατφόρμα για τον υπάλληλο. δεν τον βρίσκω. συνειδιτοποιώ πως είναι απέναντι, και πρέπει για να τον βρω να περάσω πάνω από τις ράγες από τη γέφυρα. 2 λεπτά για να έρθει το τρένο. κάπου εκεί καταλαβαίνω πως δε θα προλάβω. και τι να κάνω? να πάρω το επόμενο τρένο σε μισή ώρα και να αντιμετωπίσω την καζούρα και το σαρκασμό των συναδέλφων για καμιά βδομάδα, ή να μείνω ψύχραιμος, να κάνω το λογικό, και να ανέβω μαζί τους στο τρένο της επιστροφής?

5 λεπτά αργότερα, είμαι σιωπηλός στο τρένο. μια συνάδελφος ρωτά αν ήταν αξίας. "όχι", της απαντώ. συναισθηματικής τουλάχιστον? μου το πήρε μήπως η κοπέλα μου? "όχι", της απαντώ, μονος μου το αγόρασα. κάποια βλέμματα και γέλια από άλλους στην ιδέα ότι αγόρασα κόσμημα για την πάρτη μου. σωπαίνω και διαβάζω ήσυχα τον economist. και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως πάει, το έχασα. κάποιο τρένο θα το παρέσυρε ως τώρα. έκανα το σωστό. ξέχνα το τώρα.

πλησιάζουμε λονδίνο. στο clapham junction, κοντά στο σπίτι, κατεβαίνω. έχει αρχίσει να νυχτώνει. βρέχει τώρα πολύ. προλαβαίνω ακόμη? πριν το καταλάβω, είμαι στην αίθουσα ελέγχου. μόνιτορς τριγύρω, κάμερες, μικρόφωνα, διαγράμματα. τι θέλεις? με ρωτά ένας ελεγκτής, που πρέπει να είναι τουλάχιστον 160 κιλά, συμπαθέστατος. έχασα το δαχτυλίδι μου στο φάρνμπορο, του λέω. στην πλατφόρμα. μπορούμε να τους μιλήσουμε? βέβαια, απαντά με κατανόηση. παίρνει με το ιντερκομ, μιλάει με το σταθμό, εξηγεί, και μου πασάρει το τηλέφωνο.
- ξέρεις πού είναι? με ρωτά μια άγνωστη φωνή.
- όπως κατεβαίνεις από τη σκάλα στην πλατφόρμα ένα, προς λονδίνο. γύρω στα τρία τέσσερα μέτρα προς τα αριστερά από το ύψος της σκάλας. μεταξύ της πρώτης ράγας και της πλατφόρμας. το έβλεπα, αλλά δε μπορούσα να το πάρω, ερχόταν το τρένο.

δε μου ζητά δικαιολογίες.
- "καλά", λέει. "θα πάρω σε 10 λεπτά να ειδοποιήσω αν το βρήκαμε".

περιμένοντας στην αίθουσα ελέγχου, μπαίνει ένας άλλος ελεγκτής, με ένα λαπτοπ, και λέει στο φίλο μου το john βαριεστημένα.
- τυχερός ήταν, το βρήκαμε το λαπτοπ πριν το κλέψουν.

σκέφτομαι πως αυτή τη δουλειά κάνουν όλη μέρα. βρίσκουν πράγματα που κάποιος έχασε. ή απλά τα ψάχνουν.

το τηλεφωνο χτυπά και το δαχτυλίδι έχει βρεθεί. ευχαριστώ τον καλοκάγαθο και γίγαντα john και παίρνω το τρένο για άλλα 45 λεπτά. φτάνω εκεί από όπου ξεκίνησα, και είναι πια νύχτα. ζητάω τον martin, και μου δίνει εύθυμος το δαχτυλίδι. χαμογελώντας σα βλάκας (έμφαση στο "χαμογελώντας" αλλά και στο "βλάκας") το φοράω και πάω για το deja vu τρένο της επιστροφής.

είναι ένα άτσαλο ασημένιο δαχτυλίδι, από το la vida loca, εκεί στην Τήνου με Πατησίων στην Αθήνα, που πήρα κάποια χρόνια πριν, ούτε θυμάμαι πότε πια. και είναι αξίας, όχι χρηματικής, αλλά πραγματικής, για μένα. δεν άξιζε να το αφήσω πίσω, και δεν έπρεπε ούτε λεπτό να διστάσω, έστω κι αν στα μάτια των άγγλων γινόμουν περίγελος. (ή νόμιζα πως γινόμουν περίγελος).

την άλλη μέρα στο γραφείο χαμογελούσα. και κανείς δεν είπε τίποτα.

η τεχνολογία και το twitter στο επόμενο επίπεδο

"...not long ago it was questionable to share your full name on the internet. we've gone past that point by 1000 miles."

διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο για το PleaseRobMe εδώ. και προσοχή στα tweets σας!

ο θάνατος του blogging

εντάξει, κι εγώ ένοχος είμαι. δια της απουσίας μου. αλλά είναι και ίγο το facebook. και λίγο ότι η ζωή προχωρά. αλλά κοιτούσα χτες τα blogs στο blogroll μου και από τα 22 τα 15 είτε δεν υπάρχουν πια, είτε βασικά είναι σε αχρηστία. κι ενώ το καταλαβαίνω, γιατί κι εγώ το έχω ψιλοπαρατήσει, μου λείπει κάποιες στιγμές. και blogs σαν του devrim που ίδρυσε το nomadlife.org, δύσκολα θα ξαναβγούν...μοναδικές ιστορίες ζωής, από ένα φίλο που μετακόμισε από το michigan στη νέα υόρκη, από εκεί στην καλιφόρνία, μετά σιγκαπούρη, σαγκάη, δυτική κίνα και τώρα πια μένει στο κάιρο με τη γυναίκα του...θα μου λείψουν όλες αυτές οι παλαβές και inspirational ιστορίες. τουλάχιστον που και πού συναντάω κανένα από τους φίλους, όπως τον ίδιο το ντέβριμ πρόσφατα στις βρυξέλλες.

για την ώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να ανανεώσω τα λινκς μου στα αριστερά...

pink martini - a great concert

what can i say...just a great performance! i had wanted to see them for years now, we finally coincided at the hammersmith apollo.

so many songs - sympathique, brasil, hey eugene, hang on little tomato, all the old favourites and all the new ones, some of which were absolutely amazing (incl one sung in turkish, which is not included in the new album, it's for the next one. that's where the photo is from!)

enjoy a photo, a video, and one of their new songs.

sympathique at the apollo:



hey eugene - at the tonight show:

thought i'd post a nice link

here goes...

plenty of debate about the nobel prizes...

...but these are the nobel prizes that have been outside of the circle of debate recently. well worth a read!

my personal favourite is the research that determined whether it is better to be hit over the head with a full or empty bottle of beer. or, as is the formal title of the research, "are full or empty beer bottles sturdier and does their fracture-threshold suffice to break the human skull?" i didn't have the login, so i couldn't read the full conclusions, but an abstract which serves as an intro is as follows:

"beer bottles are often used in physical disputes. if the bottles break, they may give rise to sharp trauma. however, if the bottles remain intact, they may cause blunt injuries. in order to investigate whether full or empty standard half-litre beer bottles are sturdier and if the necessary breaking energy surpasses the minimum fracture-threshold of the human skull, we tested the fracture properties of such beer bottles in a drop-tower.

full bottles broke at 30 j impact energy, empty bottles at 40 j. these breaking energies surpass the minimum fracture-threshold of the human neurocranium. beer bottles may therefore fracture the human skull and therefore serve as dangerous instruments in a physical dispute."

did you hear that?

plenty of other interesting and life changing discoveries there (ie the bra that turns into a gas mask) and well worth a read. as it says, it first makes you laugh, it then makes you think. also, the bbc articles from the past are a good resource...!

το είχα λίγο καιρό τώρα...

...και είπα να το μοιραστώ. έβλεπα τις εκλογές στο justin.tv εκείνο το βράδυ. όταν πρόσεξα την ατάκα στο chat δεξιά, δε μπόρεσα να αντισταθώ. τράβηξα ένα printscreen για να την αποτυπώσω στην ιστορία. ιδού!

[και αν δε φαίνεται, ένα κλικ στη φωτό θα σε διαφωτίσει!]

και τώρα που κατέβηκα, τι κατάλαβα?

κάπως έτσι ήταν και το τέταρτό μου καλοκαίρι σε αυτή τη δουλειά. ένα 16ώροφο κτίριο που έπρεπε να το κατέβω. για καλό σκοπό? θα δείξει.

αρχικά κοιτάς κάτω, και βλέπεις το τέρμα. αναρωτιέσαι αν θα φτάσεις σώος στις 30 του σεπτέμβρη, ή αν θα χάσεις τον έλεγχο και θα φας τα μούτρα σου. χαμογελάς αμήχανα, κι όταν σε ρωτάνε αν θα τα καταφέρεις, απαντάς "μα και βέβαια, το ρωτάς?...!"

οι 16 όροφοι ήταν οι 16 ώρες καθημερινής δουλειάς για 4 μήνες, με σάββατα και κυριακές στο πακέτο... και δεν είμαι ο μόνος στον κόσμο που δούλεψε τόσο πολύ, αλλά είμαι ο μόνος για τον οποίο μπορώ να έχω τόσο ολοκληρωμένη άποψη. είμαι κοινωνικό ζώον, και δε μου έκανε καλό η απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, η έλλειψη διακοπών και η προσήλωση στη δουλειά (και μόνο) για τέταρτο σερί καλοκαίρι. τώρα back to normal που λένε και στο χωριό μου...κι αφού το κατεβήκαμε το κτίριο σώοι (λέμε τώρα) γεννάται το ερώτημα: το ξανακάνεις?

υγ: η photo είναι αληθινή, και η δραστηριότητα ήταν σε ένα lunch break, μετά από το οποίο επέστρεψα πάλι στη δουλειά. και το κατέβασμα από το κτίριο (το πραγματικό) άξιζε, και θα το ξανάκανα.