Ως πότε...

...θα είμαστε μια χώρα
...με αναξιοποίητο δυναμικό
...με ανθρώπους με όρεξη για δουλειά και γνώσεις, που είναι αναξιοποίητοι
...με ένα κύκλωμα που βρίσκει δουλειά στον κάθε ξύστη (με εξαιρέσεις)
...με το βόλεμα ως πρωταρχική μας αξία στη ζωή
...με τη λογική και τη λειτουργικότητα να αποτελούν την εξαίρεση στη ζωή μας
...με πόλεις που σε καταβροχθίζουν σε καθημερινή βάση (με πρώτη την Πρωτεύουσα - όπου θα έπρεπε να ζει κανείς μόνο το βράδυ ή τα Σαββατοκύριακα)
όπου κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνες για τίποτα
...με την καταθλιπτική σκέψη του πού θα μπορούσαμε να είμαστε με βάση τις δυνατότητες μας και πού πραγματικά είμαστε με βάση τη νοοτροπία μας...

Έχω καταλήξει να έχω ένα είδος σχιζοφρένειας. Λατρεύω αυτή τη χώρα αλλά και την αντιπαθώ με βάση τα όσα βλέπω γύρω μου καθημερινά. Χτες πήγα στο ταχυδρομείο για να διαπιστώσω πως έπρεπε να περιμένω 40 λεπτά στην ουρά για να στείλω ένα γράμμα στο εξωτερικό, με 2 υπαλλήλους να εξυπηρετούν πολύ κόσμο. Τελικά το μόνο πράγμα που δε μπορείς να κάνεις πλέον στο ταχυδρομείο είναι να στείλεις γράμμα (!!!). Η λειτουργικότητα που λέγαμε.

Δε μπορώ όμως παρά να χαίρομαι τις όμορφες στιγμές που σου προσφέρει η Ελλάδα, τη ζεστασιά των ανθρώπων και το ενδιαφέρον και απρόβλεπτο που μπορεί να έχει η κάθε μέρα. Γι' αυτό και μόνο προβληματίζομαι για το αν τελικά θα φύγω και πάλι στο εξωτερικό (και για πόσο) ή αν θα αναζητήσω ευκαιρίες δουλειάς και καλύτερης ζωής εδώ.

Η Ελλάδα είναι πανέμορφη αλλά έχει μάθει στον εαυτό της να μένει σε αυτά που έχει (ομορφιά, ιστορία) και να έχει αυτή τη στείρα γκρίνια (όπως η δική μου τώρα)...Τι αλήθεια παράγει τελικά αυτή η χώρα, όταν η γεωργία μας φθίνει και η ναυτιλία απλά συντηρείται κατά παράδοση (μέχρι να ξυπνήσει καμιά γειτονική χώρα και να μας φάει και σε αυτό το πεδίο?). Όταν ο τουρισμός μας συντηρείται απλά επειδή είμαστε "Η Ελλάδα"? Όταν ολόκληρη η χώρα κοιτά πρόχειρα να βολευτεί, εις βάρος του μέλλοντός της ενώ οι υπόλοιπες προοδεύουν? Έχω την αίσθηση ότι το μεγαλύτερο κομμάτι προόδου που κάναμε τα τελευταία χρόνια είτε αναγκαστήκαμε να το κυνηγήσουμε (δρόμοι, αεροδρόμιο, τηλεπικοινωνίες) είτε έγινε περισσότερο λόγω διεθνών συνθηκών παρά από δική μας καθαρή βούληση. Μακάρι να κάνω λάθος.

Πρέπει από δω που είμαστε να ξυπνήσουμε και να δημιουργήσουμε νέα πραγματα...προβληματίζομαι για το αν η πραγματικότητα που ζούμε αρέσει σε τόσο πολύ κόσμο που δεν θα αλλάξει τελικά ποτέ.