you're in the army now

πού είχαμε μείνει? από εκεί θα συνεχίσω.

πριν λίγο γύρισα σπίτι από το σημερινό κυνήγι της γαζέλας. δεν πήγε κι άσχημα, η μέρα ήταν παραγωγική. αλλά δε μου τη βγάζεις από το μυαλό τη σκέψη: ξεμπέρδεψα πέρυσι από το στρατό, και τώρα είμαι σ'ενα νέο στρατο. σύμφωνοι. πολλά άλλαξαν. αλλά υπάρχουν και πολλά κοινά.

το πρωι ξυπνάω στις 6:30. είναι και μεγάλο το ρημαδολονδίνο, και να λέω ευχαριστώ που έχω καλό transportation για τη δουλειά. ξύρισμα, στολή (πάντα καθαρή και σιδερωμένη, το κοστούμι). θα μου πεις το κοστούμι το διαλέγω. σύμφωνοι, είναι μια διαφορά. αλλά το κοστούμι είναι υποχρωτικό dress code. άρα απλά έχω κάποιες επιλογές μέσα στο πλαίσιο. πρέπει πάντως στην ώρα μου να παρουσιαστώ με στολή. έπειτα υπάρχουν οι κανόνες συμπεριφοράς στη δουλειά. σε κάθε δουλειά. explicit και implicit. προφανείς και άγραφοι. μόνο που εδώ δε βγαίνεις αναφορά. στην τρίτη προειδοποίηση...την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια στις μεγάλες εταιρίες. κι εδώ το απολύομαι δεν έχει θετική έννοια, όπως σ'εκείνο, τον άλλο στρατό.

πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί συναντάς χιλιάδες άλλους. στο ίδιο μοτίβο. κάτι σαν orwellιανό σκηνικό. ο καθένας με τα προβλήματά του, τη ζωή του, τις χαρές και τις λύπες του. αλλά εξωτερικά όλοι παρόμοιοι. όλοι business attire, όλοι την ίδια ώρα διάλειμμα, όλοι τρώνε τα ίδια (από μια ποικιλία sandwichάδικα και ιταλικά που έχει στο city) και όλοι πάνε κι έρχονται πάνω κάτω στις ίδιες ώρες. δεν είναι και δυσάρεστο.

υπάρχουν βέβαια και πολλές διαφορές. εδώ είναι κυνήγι. είναι ζούγκλα. όλα είναι οργανωμένα, αλλά υπάρχουν δομές και μονοπάτια που δεν είναι προφανή. για τα λιοντάρια και τις γαζέλες. έτσι εδώ, έστω και μέσω politics, μπορείς να κερδίσεις την προαγωγή, την καλύτερη μεταχείριση, την πιο άνετη ζωή. στον κανονικό στρατό...ξέχνα το. κι αυτό ίσως είναι και το χαακτηριστικό που μπορεί να καθιστά και τη σύγκριση άτοπη.

για την ώρα το απολαμβάνω, αν και με ξενίζει αυτή η σύγκριση. απλά είμαι γεννημένος
freelancer. μου αρέσουν οι δομές, μου αρέσει όμως και η ελευθερία. έτσι έμαθα από μικρός, στην οικογένειά μου κι εκτός αυτής. και μετά από κάποια χρόνιαμε την κατάλληλη έμπνευση, ιδέα και παρέα, με βλέπω να ξαναγίνομαι αυτό που γεννήθηκα. freelancer, στη δουλειά και στη ζωή.