federico garcia lorca

δεν αξιώθηκα ακόμη να διαβάσω την ποίησή του. αλλά ξέρω άλλο έναν ποιητή που έγραψε ένα κάτι γι'αυτόν. δεν ήταν εκείνος καλλιτέχνης. ήταν ασυρματιστής. έτσι απλά. κι έγραφε ωραία. αυτό φαίνεται στα τραγούδια του, 30 χρόνια αφ'ότου μας άφησε. ακόμη τα ακούμε κι ανατριχιάζουμε. το παραθέτω λοιπόν εδώ. του νίκου καββαδία το ποίημα. κι ελπίζω μια μέρα να αξιωθώ να διαβάσω lorca original. γιατί τον καββαδία τον έχω διαβάσει και τον έχω τραγουδήσει ήδη σε όλες τις εκφάνσεις.

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.
Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ' αχαμνά του.

Του ταύρου ο Πίκασσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.
Τραβέρσο ανάποδο - πορεία προς το Βοριά.
Τράβα μπροστά -ξοπίσω εμείς- και μη σε μέλλει.

Κάτου απ' τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.
Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια.

Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;
Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.
Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κ' ίσα έν' αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.
Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,
μέσ' απ' τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά.

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.
Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.
Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα
και στο χωριό ν' ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

ps: sister, δεν είμαι απαισιόδοξος, ούτε μελαγχολικός. είναι από τα αγαπημένα μου ποιήματα εδώ και χρόνια. απλά.