σβήνοντας τα ίχνη μου...

...σαν τον φαραώ στα παλιά τα χρόνια, που πήγαινε επίσκεψη στο θεό μια φορά το χρόνο (στο άγαλμά του δηλαδή) και φεύγοντας σκούπιζε τα ίχνη του, μη γυρίζοντας την πλάτη στο θεό του, μετά τη συνομιλία τους. έπρεπε να τον αντικρύζει. (και αν απορείτε με ποιον μιλούσε, ο παπάς της εποχής είχε σκάψει σήραγγα πάνω από την αίθουσα και απαντούσε αντί για το θεό. απορίες, anyone? το είδα με τα μάτια μου). έπρεπε να σβήνει τα ίχνη του, αποδίδοντας φόρο τιμής στο θεό του. ούτως ή άλλως, δεν θα τον θυμόταν κανείς για εκείνα τα ίχνη του. είχε άλλα πράγματα για να τον θυμούνται.

έτσι λοιπόν. ήρθε η ώρα να φύγω γι' άλλη μια φορά. αύριο πρωι μετακομίζω και φεύγω σαν τον κλέφτη. όχι ότι φοβάμαι κανέναν. αλλά έχω ένα κόμπλεξ. όταν φεύγω προσπαθώ όλα να είναι όπως ήταν όταν ήρθα. να μη με θυμάται (όποιος με θυμάται) από τα πράγματα. σα να μην πέρασα ποτέ από εδώ.

αυτό το σπίτι δεν ανήκει στα αγαπημένα μου. μάλλον τα δύο που πρωταγωνιστούν στην ιστορία μου είναι το γνωστό σπίτι στην άνω πόλη στη σαλονίκη, που με φιλοξένησε 2μιση χρόνια, και το 2ο σπίτι στο rotterdam, που έναν χρόνο με άντεξε, κι εμένα και το συγκάτοικό μου. αλλά αυτό το σπίτι ήταν σημαντικό. γιατί βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή και άμεσα όταν το χρειαζόμουν και με βοήθησε να εγκλιματιστώ στο λονδίνο. τώρα πάω να γίνω westender για 4 μήνες από αύριο. και να δούμε πού θα με βγάλει το κύμα.

τα σημάδια που σου αφήνει ένας άνθρωπος δεν είναι στα πράγματα. είναι στις αναμνήσεις, καλές ή κακές, που έχεις από εκείνον. τα ίχνη που αφήνει πάνω σου.