ταξίδι στο χρόνο

είπαν κάποτε οι μάσκες...

Πάλι τα ίδια επανάληψη
Δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάληξη
Πάλι μοναχός δεν ξέρω τι να πω
Πώς να γεμίσω αυτό το ακαθόριστο κενό

Μες στο χρόνο ταξιδεύω μα όλα στάσιμα
Η ζωή μας προσπερνάει πίσω δεν γυρνά
Σπάνιο φαινόμενο κάποια καλή στιγμή
Μη ρωτάς να σ' απαντήσω, δεν ξέρω το γιατί

Εσύ μακριά και όλοι οι φίλοι μου χαμένοι
Σύντροφος μου η μοναξιά, τίποτα δεν μένει
Είναι ώρες που με πιάνω να παραμιλώ
Περίεργα παιχνίδια μου παίζει το μυαλό

πεσσιμιστικό αλλά ταιριάζει. με την πόλη που ζω, με τη ρουτίνα που θέλω να σπάσω, με όλο το σκηνικό. το άκουγα σήμερα πηγαίνοντας στη δουλειά, κατά τις 7:30 το πρωί, με το μουντό ουρανό του λονδίνου πάνω απ' το κεφάλι μου. ουσιαστικά χάνεται η αίσθηση του χρόνου όταν δε σου αρέσει η ρουτίνα σου, κι ενώ οι καλές στιγμές είναι αρκετές, δίνεις έμφαση στις κακές. τις καλές τις ξεχνάς πιο εύκολα.

έχω καμιά φορά την αίσθηση ότι η πόλη αυτή με γερνάει. ή η ζωή που ζω τώρα με γερνάει. δεν έχω πρόβλημα να μεγαλώνω, από μικρός μεγάλος ήμουν άλλωστε, και πάντα ήθελα να είμαι. δεν ψάχνω το ελιξίριο της νεότητας. έχω πρόβλημα όμως με το να γερνάω. κι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο, ειδικά όταν το δεύτερο επισπεύδεται λόγω τρόπου ζωής. θα τη βρω την άκρη όμως.