3.02

3 το πρωί...μόλις με άφησε το night bus πριν λίγο - ένα ακόμη βράδυ που τα κατάφερα - έστω και αργά - να έρθω σπίτι...

έβαλα τα πλυντήρια, ζέστανα φαγητό, το ράδιο να παίζει ("το αίμα μου όμως ακόμα σε θυμάται", τραγουδάει ο κατσιμίχας), και τέτοια λωρα πια, οι σκόρπιες σκέψεις πολλές (και χωρίς αλκοόλ άμα λάχει!).

σαν χρώμα που ονειρεύτηκα και πια δεν το θυμάμαι λοιπόν...κουβανέζικοι ρυθμοί, καλές κουβέντες με παλιούς και καινούργιους φίλους, και γενικά πολύ ανθρώπινη η μέρα. μερικές αλήθειες που άκουσα με τάραξαν (λίγο), παρότι δεν είναι νέα. ένας φίλος είπε πως βιάζομαι να κάνω τα πάντα στη ζωή μου, και γι αυτό δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτα. ένα mail είπε πως φεύγω συνέχεια - όχι από τόπους, αλλά από ανθρώπους. πιθανόν. πιθανόν και όχι. πάντως τελικά κι ένα σαββατοκύριακο τόσο απλό μπορεί να κρύβει πολύ ευχάριστες εκπλήξεις.

όπως και το μέλλον.

έξω βρέχει, το ράδιο το γύρισε στους u2, κι εγώ ετοιμάζομαι για μια ακόμη ξεχωριστή κυριακή.