η μάρω στη σουηδία

διαβάζω το βιβλίο της μάρως βαμβουνάκη με τίτλο «το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης» και βασικά μου έχει σηκωθεί η τρίχα. είχα διαβάσει κάποια λογοτεχνικά της παλιότερα («οι παλιές αγάπες...») που μου άρεσαν, αλλά αυτό το βιβλίο είναι ελαφρώς διαφορετικό.

δεν με πειράζει κάποιος να βάζει τις εμπειρίες του σε μια σειρά και να γράφει ημιδοκιμιακά ή να εκφέρει και άποψη. αυτό που με ενοχλεί όμως (κ ενώ αρκετά από αυτά που γράφει με βρίσκουν σύμφωνο) είναι να καταδικάζει κανείς την αντίθετη άποψη.

χαρακτηριστικό κομμάτι του συγγράμματος αναφέρει:

«όχι, δεν πιστεύω πως όποιος ερωτεύτηκε αληθινά μπορεί κατόπιν να γίνει ειλικρινά φίλος με όποιον ερωτεύτηκε. δεν υποφέρεται αυτή η μετάλλαξη. είτε δεν ερωτεύτηκε αυτότ ο πρόσωπο ποτέ ως πρόσωπο, μόνο ένα σενάριο σχέσης, μια ιδέα απρόσωπη ερωτεύτηκε, είτε πρόκειται για χαρακτήρα-νεροκολοκύθα, δεν τον συγκλονίζει τίποτα, δεν τον γονατίζει τίποτα, δεν μπορεί να πονά, άρα δε μπορεί να αγαπήσει. αγαπάει μόνο τις ανάγκες του και όποιον και γι αόσο του τις καλύπτει. εναλάσσει επιφανειακές συντροφιές που αποκαλέι σχέσεις. περιφέρεται στην όψη του, δεν κατεβαίνει στην ψυχή του ούτε στους άλλου την ψυχή. χωρίζει "φιλικά", όπως διατυμπανίζει με καμάρι. αν είναι δυνατόν να χωρίσει ποτέ κανείς χωρίς πόλεμο! δίχως φρίκη, κακίες, ζήλιες, εξευτελισμό, εκδικητικότητα. δίχως όλα αυτά τα απαίσια αρνητικά συναισθήματα που οι πειρασμοί θα τον περιτυλίξουν με φλόγα, για να καεί ή να καθαρθεί. είναι μεγάλη πρόκληση πνευματικής ανάπτυξης ο ερωτικός χωρισμός, γι' αυτό και πονάει άγρια. πόνος που, σαν κάθε πόνος, ερεθίζει τον ύψιστο εγωισμό και μας καλεί να τον νικήσουμε ή να νικήσει.»

ΗΜΑΡΤΟΝ!

δηλαδή εμείς που δε χαλάσαμε τις σχέσεις μας με παλιές αγάπες, που δεν μαλλιοτραβηχτήκαμε, που δεν πετάξαμε πιάτα στον τοίχο, που θέλουμε ο ένας να ξέρει τι κάνει και πώς είναι ο άλλος (ακριβώς επειδή είμασταν σημαντικό κομμάτι ο ένας της ζωής του άλλου) και που μπορεί να έχουμε βγει και μαζί έξω μετά το τέλος της σχέσης μας, είμαστε ρηχοί? δε ζήσαμε τίποτα? περάσαμε και δεν ακουμπήσαμε? προσποιούμασταν τότε, η προσποιούμαστε τώρα? και μπορεί να να τα νιώσεις όλα αυτά τα απαίσια, αλλα επειδή δεν αρέσει της κυρίας βαμβουνάκη, δεν επιτρέπεται να τα ξεπεράσουμε?

το ανέκδοτο βέβαια εδώ, είναι ότι έχω και κοντινούς μου φίλους που δεν το καταλαβαίνουν αυτό, και με φωνάζουν «σουηδό» όταν η κουβέντα πάει σε αυτά τα θέματα!

είναι εντάξει να λες ότι «εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό» ή «δεν το καταλαβαίνω», αλλά να φτάνεις στο σημείο επειδή δε μπορείς να το κάνεις ή να το καταλάβεις να λες ότι όσοι το κάνουν είναι ρηχοί, είναι αφοριστικό και φανερώνει σύνδρομο ανωτερότητας («το δικό μου είναι το σωστό, ΜΟΝΟ, και κανένα άλλο!»)

γενικά δεν έχω καταλάβει επίσης που το πάνε όλες οι αναφορές στη θρησκεία μέσα στο βιβλίο. ιδίως η ιδέα ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας επιβάλλει ενοχές (συμφωνώ) ενώ ο χριστιανισμός μας απελευθερώνει από αυτές (διαφωνώ κάθετα, ολόκληρη η θρησκεία βασίζεται στο να δημιουργήσει ενοχές στον άνθρωπο και να τον φοβίσει) είναι αντιφατικότατη. αλλά δεν συνεχίζω εδώ γιατί μακρηγορώ...θα τελειώσω το βιβλίο και θα βγάλω τελικα συμπεράσματα για την πάρτη μου.