και τώρα που κατέβηκα, τι κατάλαβα?

κάπως έτσι ήταν και το τέταρτό μου καλοκαίρι σε αυτή τη δουλειά. ένα 16ώροφο κτίριο που έπρεπε να το κατέβω. για καλό σκοπό? θα δείξει.

αρχικά κοιτάς κάτω, και βλέπεις το τέρμα. αναρωτιέσαι αν θα φτάσεις σώος στις 30 του σεπτέμβρη, ή αν θα χάσεις τον έλεγχο και θα φας τα μούτρα σου. χαμογελάς αμήχανα, κι όταν σε ρωτάνε αν θα τα καταφέρεις, απαντάς "μα και βέβαια, το ρωτάς?...!"

οι 16 όροφοι ήταν οι 16 ώρες καθημερινής δουλειάς για 4 μήνες, με σάββατα και κυριακές στο πακέτο... και δεν είμαι ο μόνος στον κόσμο που δούλεψε τόσο πολύ, αλλά είμαι ο μόνος για τον οποίο μπορώ να έχω τόσο ολοκληρωμένη άποψη. είμαι κοινωνικό ζώον, και δε μου έκανε καλό η απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, η έλλειψη διακοπών και η προσήλωση στη δουλειά (και μόνο) για τέταρτο σερί καλοκαίρι. τώρα back to normal που λένε και στο χωριό μου...κι αφού το κατεβήκαμε το κτίριο σώοι (λέμε τώρα) γεννάται το ερώτημα: το ξανακάνεις?

υγ: η photo είναι αληθινή, και η δραστηριότητα ήταν σε ένα lunch break, μετά από το οποίο επέστρεψα πάλι στη δουλειά. και το κατέβασμα από το κτίριο (το πραγματικό) άξιζε, και θα το ξανάκανα.