ο θάνατος του blogging

εντάξει, κι εγώ ένοχος είμαι. δια της απουσίας μου. αλλά είναι και ίγο το facebook. και λίγο ότι η ζωή προχωρά. αλλά κοιτούσα χτες τα blogs στο blogroll μου και από τα 22 τα 15 είτε δεν υπάρχουν πια, είτε βασικά είναι σε αχρηστία. κι ενώ το καταλαβαίνω, γιατί κι εγώ το έχω ψιλοπαρατήσει, μου λείπει κάποιες στιγμές. και blogs σαν του devrim που ίδρυσε το nomadlife.org, δύσκολα θα ξαναβγούν...μοναδικές ιστορίες ζωής, από ένα φίλο που μετακόμισε από το michigan στη νέα υόρκη, από εκεί στην καλιφόρνία, μετά σιγκαπούρη, σαγκάη, δυτική κίνα και τώρα πια μένει στο κάιρο με τη γυναίκα του...θα μου λείψουν όλες αυτές οι παλαβές και inspirational ιστορίες. τουλάχιστον που και πού συναντάω κανένα από τους φίλους, όπως τον ίδιο το ντέβριμ πρόσφατα στις βρυξέλλες.

για την ώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να ανανεώσω τα λινκς μου στα αριστερά...

και τώρα που κατέβηκα, τι κατάλαβα?

κάπως έτσι ήταν και το τέταρτό μου καλοκαίρι σε αυτή τη δουλειά. ένα 16ώροφο κτίριο που έπρεπε να το κατέβω. για καλό σκοπό? θα δείξει.

αρχικά κοιτάς κάτω, και βλέπεις το τέρμα. αναρωτιέσαι αν θα φτάσεις σώος στις 30 του σεπτέμβρη, ή αν θα χάσεις τον έλεγχο και θα φας τα μούτρα σου. χαμογελάς αμήχανα, κι όταν σε ρωτάνε αν θα τα καταφέρεις, απαντάς "μα και βέβαια, το ρωτάς?...!"

οι 16 όροφοι ήταν οι 16 ώρες καθημερινής δουλειάς για 4 μήνες, με σάββατα και κυριακές στο πακέτο... και δεν είμαι ο μόνος στον κόσμο που δούλεψε τόσο πολύ, αλλά είμαι ο μόνος για τον οποίο μπορώ να έχω τόσο ολοκληρωμένη άποψη. είμαι κοινωνικό ζώον, και δε μου έκανε καλό η απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, η έλλειψη διακοπών και η προσήλωση στη δουλειά (και μόνο) για τέταρτο σερί καλοκαίρι. τώρα back to normal που λένε και στο χωριό μου...κι αφού το κατεβήκαμε το κτίριο σώοι (λέμε τώρα) γεννάται το ερώτημα: το ξανακάνεις?

υγ: η photo είναι αληθινή, και η δραστηριότητα ήταν σε ένα lunch break, μετά από το οποίο επέστρεψα πάλι στη δουλειά. και το κατέβασμα από το κτίριο (το πραγματικό) άξιζε, και θα το ξανάκανα.

ένας άλλος πλανήτης

τάδε έφη ιερά σύνοδος της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας σχετικά με το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης που προτάθηκε πρόσφατα για τα ζευγάρια στην ελλάδα [να αναγνωρίζεται από το κράτος η συμβίωση έστω κι αν δεν έχει τελεστεί θρησκευτικός γάμος]:

"...ότι η Εκκλησία «δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη συζυγική σχέση εκτός αυτού".

τώρα θα μου πεις, βγάλε μια φράση από το υπόλοιπο κείμενο, και κάνεις λαϊκισμό. δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. πρώτον γιατί η φράση αυτή παραείναι ισχυρή για να την αλλοιώσει οποιοδήποτε κείμενο κι αν την πλαισιώνει, και δεύτερον γιατί είναι παράλογη. εξάλλου το υπόλοιπο άρθρο όπως το διάβασα είναι εδώ, και μπορείς σίγουρα να βρεις όλο το κείμενο κάπου στο δίκτυο.

είμαστε στο έτος 2007. και υπάρχουν διάφορα ενδεχόμενα. είτε η εκκλησία έχει μείνει πολλά χρόνια πίσω, είτε βρίσκεται και ζει σε άλλο πλανήτη. γιατί πολύ απλά αφορίζει όχι μόνο το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και οποιαδήποτε άλλη μορφή συμβίωσης ενός ανδρογύνου, που κατά τα άλλα μπορεί να αγαπιέται και να είναι ευτυχισμένο (συμπεριλαμβανομένου κι ενός γάμου με άλλη θρησκεία παρεμπιπτόντως, ακόμη και άλλης χριστιανικής πίστης), με το χειρότερο τρόπο. δηλαδή, για να το καταλάβουμε καλά, δεν έχει και τόση σημασία να αγαπάς το έτερον ήμισυ και να είστε ευτυχισμένοι μαζί, αυτό που μετράει είναι να παντρευτείς στην εκκλησία.

για να είμαι δίκαιος βέβαια, να πω ότι σαν εκκλησία, και σαν θρησκεία, ένας από τους τρόπους που έχει για να επιβιώσει (βραχυπρόθεσμα) είναι ο αφορισμός οποιασδήποτε άλλης οπτικής, με το οποίο και βέβαια δε συμφωνώ. άσχετα με τις δικές μου θρησκευτικές πεποιθήσεις όμως, την εμπιστοσύνη τη χτίζεις με προσκλήσεις και όχι με απειλές (αν δεν παντρευτείς πας γραμμή για την κόλαση, γιατί κάθε άλλη συμβίωση είναι πορνεία). και νομίζω η παραπάνω φράση, εκτός από άστοχη και προσβλητική, μοιάζει και σαν προσπάθεια να μη χαθεί "πελατεία" από τους γάμους, σε περίπτωση που διαδοθεί το "σύμφωνο". δυστυχώς.

πάντως πίστη με το ζόρι δε γίνεται. σε οτιδήποτε, είτε θρησκεία, είτε πολιτική άποψη είτε οτιδήποτε άλλο. μπορεί να γίνεται με πλύση εγκεφάλου, αλλά οι εποχές εκείνες μπορεί και να έχουν σε μεγάλο βαθμό περάσει. γίνεται όμως με συγκατάβαση, εμπιστοσύνη, λογική και αγάπη.

long overdue

i know i know...it's not the end of december, it's the fucking end of february. and it's no time for new year's resolutions or evaluation of the past year. yet, you know, my OCD won't allow me not to do this, and the posting was drafted kinda like 2 months ago, but i never leave things in the middle. so here's what i set out to do in 2007...

[before i move on to what i'll do in 2008, actually]

1. make important and conscious decisions and steps for my future
didn't really. i have made one major decision in the negative way, which is that i am not leaving the uk before the summer of 2009, but other than that i have not decided on a definite career or life plan, unfortunately. that would probably have to move to the new year

2. not smoke for at least 6 months (have already quit for now in case you were wondering)
i think i roundabout made it to 6 months. i lost count at some point, despite being on and off smoking, but i spent at least 5 and a half months in 2007 not smoking, which was the purpose of this goal in any case, to keep me off cigarettes for half the year. trouble is, i do realise it's just about one of the worst things i can do to myself, but i still fancy smoking and don't wanna quit completely. but as far as the goal goes, it's a first step, and it's been achieved.

3. start exercising
i did start, i didn't continue. :-) this is a complete failure in the year that ended!

4. read more than in 2006
this is also a measurable failure in the year. i read less books than in 2007,only about 26 or so. unsurprisingly, year 2008 has started with a lot of reading, i guess the weather in the winter also helps that out. i'm happy to have been through 9 interesting books, but there's a huge queue waiting for me, in my room here in london, on the internet, and at home in lamia.

5. travel to at least 4 new countries
this one was achieved. ireland, denmark, china, malaysia, thailand and oman were my six new countries for 2007. i showed a preference to these countries as opposed to some easy destinations that are within reach in europe (prague, berlin). very proud of my travelling achievements in 2007. in plain numbers, 2007 saw me enter a plane at least 39 times, all for pleasure and none for business.

all in all, 2007 was a good year and i can't measure it all by the resolutions i had set at its beginning. it was a year of action, and not thinking, planning or reading much.

in 2007 i had some of my happiest family times ever. i saw my sister and my first cousin get married, i managed to go back to Greece 5 times, including 2 weddings, Easter and Christmas, i got back in touch with a lot of friends, my sister gave birth to my first niece, and generally it was a happy year. not a year of major achievements, but a year of strengthening relations with close ones and creating new ones. discovering london, and learning to like it bit by bit, though i did spend a considerable amount of time and money away from it.

2007 set high standards, and 2008 ought to be better than it!

:)

a bit of inspiration / change of view, anyone?

just finished reading the "god delusion" [by richard dawkins], which i am not going to analyse here, except by giving it a mention as a very pleasant read due to 1. the fact that a lot of his views are somehow familiar to me and 2. the cynicism of the author, which i really enjoyed.

throughout the book but mostly towards its end, it dawned on me that things could have been done differently in the world, obviously. religion or not, we could have just tried to use beliefs for harmonic living on the same planet rather than to direct ourselves against each other. it all depends on how you view the world in the end, and it's summed up in wittgenstein's thoughts, as provided by the author:

Wittgenstein asked:
"Tell me, why do people always say it was natural for man to assume that the Sun went round the Earth rather than that the Earth was rotating?"
His friend answered, "Well, obviously because it just looks as though the Sun is going round the Earth."
Wittgenstein replied, "Well, what would it have looked like if it had looked as though the Earth was rotating?"

the truth is, it would have looked just the same, because that's how it looks. it's just what we want to interpret it as, that makes all the difference in the world.

live through this - 15 days in a year

a brilliant video, with the underlying message of "carpe diem" since it's too late for us to remain kids (those days are long gone). worth watching.



but at least we managed to live through this: the most depressing day of the year.

the third monday of january would be that day, according to an elaborate formula expressing the delicate interplay of lousy weather, post-Christmas debt, time elapsed since yuletide indulgence, failed new year resolutions, motivation levels, and the desperate need to have something to look forward to. but the reasons given in the article to be happy for, are in my view pathetic, more so if anyone actually agrees to some of them.

carpe diem.

quote of the day

είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά εργαζόμενοι. όπως είχε πει κι ένας παλιός φίλος είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά aiesecers. ισχύει, 8 χρόνια μετά, στη δουλειά, και δεν το ξεχνάω, σε αντίθεση με πολύ κόσμο γύρω μου που έχει ξεχάσει ότι έχει υπόσταση κι έχω από τη δουλειά.

keep it real, people.

απογοήτευση...

οι εκλογές τελείωσαν, και υπάρχει διάχυτη απογοήτευση. τα αγαπημένα μου κόμματα δε μπήκαν στη βουλή. ση μπυλώου:





υπάρχει ένα φιλοσοφικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί εδώ: ΠΟΣΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ? μια ένδειξη απαντησης μπορεί να αναζητήσει κανείς στον παρακάτω πίνακα, βγαλμένο από τις χτεσινές εκλογές κι όχι από επιστημονική φαντασία (αν και θα έπρεπε).

τώρα βέβαια γεννώνται κι άλλα ερωτήματα. ποιος τα ψηφίζει όλα αυτά και γιατί? έχει κάποιο από αυτά τα κόμματα κάποια πρόταση για το τι θα γίνει στο μέλλον αυτής της χώρας? η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ότι υπαρχουν καμιά εκατοστή χιλιάδες κόσμου (2% του εκλογικού σώματος δηλαδή) που ρίχνουν έτσι κάποια ψώφο διαμαρτυρίας (μαζί με το άλλο 2μισι τα εκατό που ρίχνει λευκό/άκυρο). γιατί πάντως κάποια από αυτά τα κόμματα φαίνεται πως δεν τα ψηφίζουν ούτε εκείνοι που τα απαρτίζουν. ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ!

μίλησα με κάποιο κόσμο στην ελλάδα κι είναι λέει απογοητευμένοι που ξαναβγαίνει η νδ, μετά από μια καταφανώς αποτυχημένη τριετία. κι εγώ το ίδιο. αλλά μήπως αν έβγαινε το πασόκ θα βλέπαμε άσπρη μέρα? ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα εν ενεργεία? η απάντηση είναι ΟΧΙ. εγώ είμαι απογοητευμένος γενικά με την πολιτική κατάσταση στην ελλάδα. όχι τη μέρα των εκλογών, αλλά ΓΕΝΙΚΑ! γιατί ακόμη κι αν κάποιο από τα κόμματα μπορούσε να με πείσει ότι στόχος τους δεν είναι μονο να ξαναβγούν κυβέρνηση αλλά να καλυτερέψουν κάτι γι' αυτή τη χώρα και τους δύσμοιρους που την κατοικούν, δεν έχουν πλάνο και δεν έχουν ιδέα για το πώς να αλλάξουν την κατάσταση. κι είναι κρίμα.

το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεριζωθεί για να αλλάξει η κατάσταση λιγάκι, είναι να ανοίξουμε τα μάτια μας και να ξεπεράσουμε πόρωση, φανατισμούς (για παράδειγμα, ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, που υποτίθεται ότι καλλιεργούν την ελεύθερη σκέψη) και να ψηφίζουμε (μιας που σε κόμμα δεν υπάρχει κανένα που θα κάνει τη διαφορά) τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν κάποια διαφορά μέσα στα κόμματα. μετά βλέπουμε.

so much death

was checking out the news on bbc england today, and i was upset to realise that on this screenshot at 4pm, most of the news are abour rape, murder, killings and crime. i think the news in this country in mass media are one of the two extremes: either too negative (like this example) or too shallow (like the newspapers that you get on the tube, which are full of celebrity news - only).

sad. these are not the only news and life's not only like that, and i'm afraid that a few people might be convinced that it is.

και να'μαι πάλι εδώ...

να 'τα μαααααααααας. μετά από σήμερα ξέρω πως και πάλι μετακομίζω. πότε? τέλος μαϊου, βασικά με την επιστροφή μου από την ασία θα είμαι στο νέο σπίτι (το οποίο θα βρουν οι μελλοντικοί μου συγκάτοικοι γιατί εγώ θα λείπω). δε μπορώ να πω πως χαίρομαι που φεύγω από εδώ που είμαι, αλλά μια αύξησξ ενοικίου δεν την αντέχω, κι έτσι φεύγω. βέβαια, η αλήθεια είναι πως το saga μιας ζωής συνεχίζεται και γι'άλλη μια φορά δε μπορώ να στεριώσω πουθενά. είναι το τρίτο σπίτι που θα μείνω σε λιγότερο από ένα χρόνο στην αγγλία. όλες οι μετακομίσεις έγιναν για καλούς λόγους, αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να είμαι κι ευχαριστημένος, μιας που κοντεύω χρόνο εδώ, και δεν έχω βρει ακόμη ένα μέρος που να αποκαλώ σπίτι μου. κι υποψιάζομαι ότι το ίδιο θα γίνει και με το επόμενο, αλλά οψόμεθα.

ίσως αυτός να είναι κι ένας από τους λόγους που δεν τα πάω καλά με τη χώρα που με φιλοξενεί. εγώ τις έκανα τις επιλογές, ναι, και της δουλειάς, και των εκάστοτε συγκατοίκων και των σπιτιών και του να έρθω εδώ. αλλά δυστυχώς (ξέρω, υπεραισιόδοξος?) δε μου έχουν έρθει πολλά σημαντικά πράγματα όπως τα ήθελα, κι έτσι κατά καιρούς ξενερώνω. κι όπως έγραψα και σ'ενα φίλο σήμερα, "δεν είναι ότι κάτι συγκεκριμένο πάει στραβά στην αγγλία, απλά η ζωή μου εκτός αγγλίας είναι καλύτερη", εξ 'ου και κανονίζω συνέχεια ταξίδια.

το άλλο θέμα είναι ότι έχω εδώ και χρόνια φτάσει σε σημείο ισορροπίας με την αλλαγή. δεν είναι ότι δε με πειράζει, αλλά δε με αγχώνει γιατί έχω συνηθίσει. κι έτσι δε με αγχώνει το ταξίδι ενός μήνα στην ασία με δεδομένα που αλλάζουν κάθε μέρα, δε με αγχώνει που θα μπω σε ένα σπίτι που δεν έχω δει, και δεν με πειράζει που δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να σχεδιάσω όλα αυτά που πρέπει. ξέρω ότι όλα θα γίνουν όπως πρέπει. αλλά το μείζον ζήτημα είναι ότι πια δεν έχω καμιά αίσθηση της μονιμότητας σε κανένα επίπεδο στη ζωή μου τα τελευταία 10 χρόνια. κι ίσως σε κάποιο βαθμό να με βλάψει αυτό, γιατί είναι καλό να είναι κανείς προετοιμασμένος για την αλλαγή, αλλά είναι επίσης καλό να έχει προετοιμαστεί και για τη μονιμότητα (ή τη διάρκεια σε κάποια πράγματα) γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να την επιδιώξω, σε κατοικία, δουλειά, προσωπική ζωή κτλ, κι απλά έχω συνιθίσει να αλλάζουν όλα γρήγορα γύρω μου.

από την άλλη ίσως η "μονιμότητα" ή η σταθερότητα είναι ίσως state of mind που έρχεται μοιραία κάποια στιγμή στη ζωή, όταν κανείς νιώθει πια έτοιμος για κάποια πιο σταθερά πράγματα. κι ίσως απλά δεν έχω ακόμη φτάσει εκεί. οψόμεθα...

a scene from the future

nafplio, march 1996, 03:44

this was another reckless night at the last year at school excursion. coming back to the hotel from a live greek music club, we're just continuing the drinking and chatting with friends. these are the last few carefree days, before the pressure of the june exams starts mounting up. but after that, we're (probably) going to university. who knows where, or what faculty, or who of us will make it?

london, tuesday the 13th of march, 23:36

i am sitting at my desk in my room in western london. typing at my laptop, while just a while ago i was on skype with family in greece and earlier with a friend on the other side of the planet. these days my computer is more of a multi mixer. typing out my blog content, inserting photos from my cell phone and sending to friends, watching football online and keeping in touch with home. but i'd better not spend more time in front of the screen now, i wanna progress a bit with my book and go to bed, as i have an early wake up tomorrow. no, i'm not a tourst here. i live and work here. and this is all real.

this is a different kind of "sit back and look at your life". not so much with the purpose to evaluate, but just to stand in awe. both the above scenes are real. 11 years ago i was just finishing school. i don't know about you, but i was pretty reckless at the time. i had every intention of going to university, but that [entering] uni was just as far as i could see. and, well, i was not even 18. i didn't feel the need to see further than that. couldn't see where the future [technology, family, lifestyle] or my future [uni, profession, relationships and friendships] was going. that was the era when i didn't have a mobile phone or an e-mail address, wireless internet was not around, private tv in greece was just taking off, blogs and reality shows had not yet been invented and not everyone was a celebrity, people were making all kinds of speculations about how the year 2000 and afterwards was gonna look like.

except for the youngsters, who couldn't really care less about all these things, and imagined themselves in the future...like they were at the time! I could not imagine being in IT, changing faculty and city [i love you, thessaloniki], i could not imagine AIESEC, i could not imagine living in the Netherlands or the UK, I could not imagine travelling the world, having friends from every continent, keeping the closest relations with my family and keeping or losing my childhood friends.

sometimes i look back, but can only see the past year: what i achieved, what i did not. i can now (11 years later than that era) set more long term goals. realistic or not, only the future will tell. but the fact remains that looking at myself 11 years ago, looking at the two snapshots then and now, when i was at my final year in school, i could hardly imagine any of this. where the world has gone, and how my life has shaped. and if there was anything i could imagine about my future life at the time, it definitely didn't end up the way i had imagined it.

i am wondering if 10 [or more, or less] years ago, you were able to imagine the world as it is today, and the way your life looks like today.

ε, ρε big brother που σας χρειάζεται...

προχτές έλαβα ένα e-mail πατέρα μου, που ανακάλυψε ότι τις ημέρες του γάμου έχει απεργία η BA. κι έτσι ανησύχησε ότι μπορεί να μην τα καταφέρω να έρθω. εις απάντησιν, αυτό που του είπα είναι ότι σε αυτή τη χώρα ουδείς ενδιαφέρεται αν έχει ο εθνικός αερομεταφορέας απεργία κι αν θα παγώσουν όλα. όντως δεν ήξερα να του απαντήσω για το αν ισχύει η απεργία ή όχι, αλλά τουλάχιστον ταξιδεύω με easy και δεν επηρεάζομαι. αλλά μπορεί να μην ξέρουμε για τις απεργίες, αν όμως ρωτάς τι έφαγε η jade και τι χρώμα εσώρουχα φοράει η shilpa, όλοι ξέρουν. mind you: τηλεόραση δε βλέπω, ούτε tabloids διαβάζω (ούτε καν τα free στο μετρό, προτιμώ το βιβλίο μου), αλλά είναι αδύνατον να άποφύγεις αυτή την ενημέρωση όταν είναι στο frontpage του bbcnews online, όταν είναι σε όλες τις εφημερίδες και στο τρένο το πρωί είσαι ο ένας πάνω στον άλλο (αλλά όλοι θα ανοίξουν την εφημερίδα τους) και όταν όλοι (ανεξαρτήτως ηλικίας και rank) στο γραφείο μιλάνε γι' αυτά όλη μέρα. ένας λαός σε αποβλάκωση. το bb ενδιαφέρει, το ότι έχουν στρατιώτες στο ιράκ χωρίς να ξέρουν γιατί, κανείς δε νοιάζεται.

τώρα βέβαια σαν έλληνες που τρώμε κουτοχορτο και παραμυθιαζόμαστε από γεννησιμιού, δε μας παίρνει να λέμε και πολλά. αλλά εκνευρίζομαι. αυτό που λέω δεν είναι να μη βλέπει ο κόσμος big brother. καθένας κάνει ό,τι θέλει. αλλά όταν (και μετά από 7 seasons) το εθνικό ενδιαφέρον για εβδομάδες είναι αυτό, νομίζω ότι έχουμε πρόβλημα. είμαι μόνος μου όμως, κι εμφανώς απελπισμένος.