innocence

looks like these are a reminder of the innocence we all naturally lost somewhere along the way.

notting hill carnival

it was cool, it was good fun in good company, and it was a lot of miles to walk, being out there from 1pm to almost 8:30pm when i finally reached home. but it was something different and i am glad i went, although i don't like places that are too crowded. but i guess i can't have everything (not yet :p)

ταξίδι στην αμαζονία

...πήγα σήμερα. και ιδού τα λάφυρα που έφερα, μετά από μάχη με τις αμαζόνες (νίκησαν, έπρεπε να παραδώσω την πιστωτική στο τέλος)

to kill a mocking bird (Harper Lee)
the secret history (Donna Tartt)
the end of history and the last man (Francis Fukuyama)
the culure of fear (Barry Glasner)
diary of a genious (Salvador Dali)
the group (Mary McCarthy)
of mice and men (John Steinbeck)
the monk who sold his ferrari (Robin Sharma)
the little brown book of anecdotes (Clifton Fadiman)
the parrot's theorem (Denis Guedj)

στο μεταξύ περιμένουν ακόμη να διαβαστούν...

panic (Jeff Abbott)
εκατό χρόνια μοναξιάς (Gabriel Garcia Marquez)
bono on bono (Michka Assayas)
running with scissors (Augusten Burroughs)
the easter parade (Richard Yates)

να δούμε πότε θα γίνουν όλα αυτά...αλλά η μουσική και τα βιβλία παραμένουν τα μόνα ψώνια στα οποία δε μπορώ να αντισταθώ...

take no prisoners

a lot of people blamed yiannakis for not playing the basketball that the players can play - according to the talent they have - on the national team. however the greek dragon, focuses on defence. he has played on the national team for 20 years and been a coach for a little less than 10. he knows best. he knows that if you play good defence, on a good day you can crash your opponent. on a bad one, you can just win. and that's what he does.

greece - china: 95-64. onwards for the quarter final with france now.

3ήμερο στο λονδίνο

μετά από μια βδομάδα rollercoaster που μας αλλάξανε τα πετρέλαια στη δουλειά, επιτέλους ήρθε το σαββατο. και η κυριακή. και αυτή τη βδομάδα και η δευτέρα, που είναι αργία. bank holiday που λέμε και στην εξωτική λαμία. πάντα αναρωτιόμουν από πού προήλθε ο όρος, και τώρα πια έμαθα ότι "bank holidays are so called because they are days upon which banks are (or were) shut and therefore (traditionally) no other businesses could operate." wikipedia φυσικά.

επομένως extra ξεκούραση, σ'ενα σημείο που χρειάζεται. η βδομάδα ήταν δύσκολη στη δουλειά, με διευρυμένο ωράριο και τσακωμούς (ναι!). για όσους βέβαια με ξέρουν συνειδητοποιείτε ότι εγώ δεν τσακώθηκα. οι άλλοι τσακώθηκαν μαζί μου :). και βέβαια είχαν άδικο, και επρόκειτο για παιδικού τύπου αντιδράσεις, και το θέμα διορθώθηκε. αλλά είναι αρκετό για να σου χαλάσει τη μέρα όταν συμβαίνει στις 9 το πρωί.

θέλω λοιπόν:
...να δω basket
...να ξανακερδίσω λίγο ύπνο
...να σκεφτώ τα επόμενα κόλπα από οκτώβρη κι έπειτα (επόμενη δουλειά, ταξίδια, επιστροφή στο γιουνανιστάν για λίγο κλπ)
...να κάνω τη νοικοκυρά
...να διαβάσω και λίγο γιατί βαρέθηκα να διαβάζω τα ίδια βιβλία 2 μήνες (αλλά πού χρόνος).

από αύριο κανονίζουμε και τπτ πιο wild αμα λάχει.

πάντως εδώ τα 3ήμερα πρέπει να είναι διαφορετικά. δλδ δεν έχει μαζική έξοδο, κόσμο να σκοτώνεται αβέρτα στις εθνικές οδούς κτλ. γιατί και πού να πάει ο άγγλος? στο brighton? εδώ που τα λέμε είχα μια πρόταση να πάω σήμερα, και καλά brighton, παραλίες και τα σχετικά, αλλά αμα έχεις πάει στη Μήλο τι να σου πει και το brighton απ' τη ζωή του. άσε που απ' το πρωί (και υποψιάζομαι απ' τη νύχτα, αλλά κοιμόμουν!) βρέχει. άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε.

έτσι λοιπόν σήμερα είναι η μέρα του σπιτιού. να δούμε και λίγο basket κτλ. αύριο μπορεί να πάω να δω το καρναβάλι του notting hill, που λένε πως είναι καλό. απ' το καθημερινό καρναβάλι που ζούμε πάντως, είναι σίγουρα καλύτερο. οψόμεθα.

breakfast at tiffany's

"Never love a wild thing, Mr Bell", Holly advised him. "That was Doc's mistake. He was always lugging home wild things A hawk with a hurt wing. One time it was a full grown bobcat with a broken leg. But you can't give your heart to a wild thing: the more you do, the stronger they get. Until they're strong enough to run into the woods. Or fly into a tree. Then a taller tree. Then the sky. That's how you'll end up, Mr Bell. If you let yourself love a wild thing. You'll end up looking at the sky."

Τόσο αληθινό και τόσο απλό και ωραίο, ένα κομμάτι από ένα ακόμη classic που ούτε έχω διαβάσει, ούτε έχω δει στην οθόνη. τουλάχιστον το διαβάζω τώρα. breakfast at tiffany's.

όχι πια μουσική...τώρα μόνο μαλακίες!

δεν πάει και πολύς καιρός που έγραψα για τις εργασιακές σχέσεις. σήμερα υπήρξε διαμαρτυρία ότι αν ακούμε μουσική στο γραφείο, δεν ακούμε τα τηλέφωνα. επομένως τα διάφορα φορητά μέσα, απαγορεύτηκαν από σήμερα. τώρα πια θα ακούμε μόνο τις μαλακίες αυτού που διαμαρτυρήθηκε...! κι όχι τίποτε άλλο, τη μουσική την άκουγα για να μπορώ να δουλεύω σαν άνθρωπος, όχι για να κάνω πάρτυ.

αλλά τι να πεις...

δε λες πάλι καλά που κέρδισε η Εθνική και η ΑΕΚ σήμερα, να έχουμε να πούμε κάτι remotely θετικό για τη μέρα μας.

drama

it's not completely by chance that the ancient Greeks first came up with drama. the modern greeks continue to prove this. and what better proof than the way greece beat australia today by 72-69. with lots of mistakes, being left behind in the score for most of the game, and losing by 3 points just 10 seconds before the game was over. but the most unpredictable team in the tournament once again had not spoken yet. two 3-point bombs in 8 seconds from 2 different people who had not made a 3-point shot for the entire game, were enough. fotsis and zisis, για την ιστορία. for all i know, basketball will remain our national sport even if we completely screw up in the next phase of the world championships.

but it will get much more popular if we move higher in the ranks, that's also not to doubt.


κατά τα άλλα, μια τέτοια εξέλιξη του αγώνα αν τη βλέπεις live, είναι αρκετή να σε κάνει να ουρλιάξεις από χαρά ειδικά με τόσους αυστραλούς που έχουμε στο γραφείο. αλλά ευτυχώς που το video streaming δεν επιτρέπεται, κι έτσι έβλεπα τον αγώνα στα κλεφτά ανάμεσα στα παράθυρα μέσω live stats. και πάλι βέβαια μου ξέφυγε μια κραυγή όταν συνειδητοποίησα τι έγινε και πώς τέλειωσε ο αγώνας. τι να πει και το αφεντικό βέβαια: από τη χαρά μου σήμερα είχα την πιο παραγωγική μέρα σε 2μιση μήνες στη δουλειά.

ίσως πρέπει να καθιερωθεί η γιγαντοοθόνη στο γραφείο.

you're in the army now

πού είχαμε μείνει? από εκεί θα συνεχίσω.

πριν λίγο γύρισα σπίτι από το σημερινό κυνήγι της γαζέλας. δεν πήγε κι άσχημα, η μέρα ήταν παραγωγική. αλλά δε μου τη βγάζεις από το μυαλό τη σκέψη: ξεμπέρδεψα πέρυσι από το στρατό, και τώρα είμαι σ'ενα νέο στρατο. σύμφωνοι. πολλά άλλαξαν. αλλά υπάρχουν και πολλά κοινά.

το πρωι ξυπνάω στις 6:30. είναι και μεγάλο το ρημαδολονδίνο, και να λέω ευχαριστώ που έχω καλό transportation για τη δουλειά. ξύρισμα, στολή (πάντα καθαρή και σιδερωμένη, το κοστούμι). θα μου πεις το κοστούμι το διαλέγω. σύμφωνοι, είναι μια διαφορά. αλλά το κοστούμι είναι υποχρωτικό dress code. άρα απλά έχω κάποιες επιλογές μέσα στο πλαίσιο. πρέπει πάντως στην ώρα μου να παρουσιαστώ με στολή. έπειτα υπάρχουν οι κανόνες συμπεριφοράς στη δουλειά. σε κάθε δουλειά. explicit και implicit. προφανείς και άγραφοι. μόνο που εδώ δε βγαίνεις αναφορά. στην τρίτη προειδοποίηση...την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια στις μεγάλες εταιρίες. κι εδώ το απολύομαι δεν έχει θετική έννοια, όπως σ'εκείνο, τον άλλο στρατό.

πηγαίνοντας στη δουλειά το πρωί συναντάς χιλιάδες άλλους. στο ίδιο μοτίβο. κάτι σαν orwellιανό σκηνικό. ο καθένας με τα προβλήματά του, τη ζωή του, τις χαρές και τις λύπες του. αλλά εξωτερικά όλοι παρόμοιοι. όλοι business attire, όλοι την ίδια ώρα διάλειμμα, όλοι τρώνε τα ίδια (από μια ποικιλία sandwichάδικα και ιταλικά που έχει στο city) και όλοι πάνε κι έρχονται πάνω κάτω στις ίδιες ώρες. δεν είναι και δυσάρεστο.

υπάρχουν βέβαια και πολλές διαφορές. εδώ είναι κυνήγι. είναι ζούγκλα. όλα είναι οργανωμένα, αλλά υπάρχουν δομές και μονοπάτια που δεν είναι προφανή. για τα λιοντάρια και τις γαζέλες. έτσι εδώ, έστω και μέσω politics, μπορείς να κερδίσεις την προαγωγή, την καλύτερη μεταχείριση, την πιο άνετη ζωή. στον κανονικό στρατό...ξέχνα το. κι αυτό ίσως είναι και το χαακτηριστικό που μπορεί να καθιστά και τη σύγκριση άτοπη.

για την ώρα το απολαμβάνω, αν και με ξενίζει αυτή η σύγκριση. απλά είμαι γεννημένος
freelancer. μου αρέσουν οι δομές, μου αρέσει όμως και η ελευθερία. έτσι έμαθα από μικρός, στην οικογένειά μου κι εκτός αυτής. και μετά από κάποια χρόνιαμε την κατάλληλη έμπνευση, ιδέα και παρέα, με βλέπω να ξαναγίνομαι αυτό που γεννήθηκα. freelancer, στη δουλειά και στη ζωή.

sunrise

"every morning in Africa, a gazelle wakes up. it knows that it must outrun the fastest lion or it will die.

every morning in Africa, a lion wakes up. it knows that it must outrun the slowest gazelle or it will starve.

it doesn’t matter if you are a lion or a gazelle. when the sun comes up, you better be running."

and that's true in the big city. and it's true in the global playground as well nowadays. it's true of the pace of life, and it's true in terms of competition. sometimes you see the lion running behind you and yourself as a gazelle, or you see yourself as a lion going for "someone else's" position, job, priviledge etc. sometimes competition is indirect. you don't see it. but you sense it, it's there, everywhere around you (like the matrix :p). some people can't live with this feeling, and some people can't live without it. they need the tension, the race, the adrenaline. even if it kills them in the end (instead of the lion), they still need it. competition is a human fabrication more than it is an instict, but we have made it essential to our lives and being.

i still haven't decided whether i like it or not. i know i should probably like it, because i am a lion. and i know i can do well, living in this pace. but i am still not convinced if this is what i want in life. i guess london is the first real test for me in that aspect. and honestly, i am not stressed about it at all. it's because it's a test of what i like and not a test of what i can do.

some great photography!

check it out!, it's really worth it!

purpose in life

a very cool cartoon, ain't it?

greece does it again...

...this time against lithuania. and now that we have come through (even though we did it in extra time) the strongest team in our group (in my opinion), nothing can stop us from going into the next phase. 81-76 in extra time, with discipline being predominant in our play, says it all. the fact that we got our worst shooting evening in a while (21/41 FT) and still won, means no opponent will be able to take us down easily, especially on a good day.

tomorrow is a day off. looking fwd to the matches against australia, turkey and brasil next week!

you know you live in 2006 when

...you live in the uk
...you watch your national team play live basketball in japan
...over the internet
...with live commentating from greek radio streaming
...and this is normal (!)

the truth is, thanks to technology i am able to enjoy the world championship, despite the time difference and the indifference of the country i live in for this sport. btw, i am happy we started well against qatar, although our poor shooting gave us a hard time in the first half. but when you are able to play such good defence, then you are able to make a come back big time, and turn a score like 28-12 to 31-40. tomorrow it's time to play lithuania.

the beginning

of the sports season is here. and if you like sports, it's all fine. if you don't, like a friend of mine told me, "it's like a never ending torture, that sports never seem to end and all these other people are interested in them".

in any case, today we had the beginning of the world basketball championship in japan. and in the evening the greek football league starts the season, along with the premiership. it looks like an exciting year already in terms of sports!

top 5 of greek songs in london

you know by now it's a lot of fun to have your mp3 player and listen to your favourite songs when you are on the street, on the underground, everywhere basically. your day automatically becomes different and more pleasant. your thoughts facilitated by the images you associate with the songs.

it's even better though, i just discovered, to listen to songs in your native language while you are abroad. while you are among all these people from different countries, there's a constant reminder of your own identity. you are part of this now, but something from your homecountry flows back into you when you listen to your favourite [greek, in my case] songs. so my top five for this past couple of weeks, favourite greek songs to listen to while in london - some of them take me back to my teens, but that's a pleasant feeling anyway:

1. πού να γυρίζεις [παύλος σιδηρόπουλος]
2. ατλαντίς [ξύλινα σπαθιά]
3. ταξίδι στο χρόνο [μάσκες]
4. αμνησία [τρύπες]
5. αν μου τηλεφωνούσες [πρωτοψάλτη - γαλάνη]

a scent of greece in the frenzy of london everyday life...

facelift #1

all credits to my flatmate, mr. ali, who helped me out. cos i am not able to do a lot of tech stuff these days. i mean, i understand the concepts, am not completely illiterate on that respect. i just can't put it to practice. and i've been wanting to give this blog a facelift for a long time now.

why #1? because it's an experiment, and because it's not finished in all detail (corners/dividers/fonts/colours). but it feels nicer to have my menu on the left, and to have one of my own photos on the title. devrim, you should be happy: what you see in the horizon is cesme, turkey. i took the photo on a sunrise in chios, greece.

to be completed over the weekend.

those squirrels are gonna get us all killed in the end

this is a story that could only happen in the uk. in greece...never! not because we have very good infrastructure. but because you would not be able to find a squirrel anywhere, much as you might have tried to.

see what happens when a squirrel, by deciding to commit suicide, causes a power shut down for 10,000 homes.

spending my time

saturday: the laziest of 2006, most probably. woke up late and went with panayiotis to bayswater for greek coffee, the first i've had in london for 2 months. not that i was so attached to it before, but it brought a scent of greece back to me again. after that, lots of walking and going to edgware road for the best libanese food i have had ever. we went past a place called beirut express. how ironic. long walk, trains and back home, where i slept for a full 12 hours, 9 pm to 9 am, believe it or not, it happened.

sunday: woke up at 9. saw rain outside through the window and it looked like the greek october. but i better get used to it now, no time for whining. read the news, the blogs, listened some music and headed off to camden town to one of my favourite places in london. can never have enough of it, back from the age of 15-16 when i first went there. drinks, shopping (not really, i just only got 4 books), eating, walking around. ended up in trafalgar square for the national portrait gallery 5 hours later (which was closing by the time me and kararina reached there) so we went for...drinks again. alternative route home (damn the construction work on the victoria line on WEs) and here i am. good weekend, but i think weekends should be minimum 3 days long, otherwise you don't really wanna go to work on monday.

i also think i would still want weekends to be longer, even if they were 6 days. greedy, i know. but there's a little bit of that in all of us...

Red Hot Chili Peppers - By The Way (Pinkpop 2006)

i am somewhere there, in this crowd. and just recently realised that most of the pinkpop videos are on youtube. so cool!

decision and language

i spent a few months trying to decide. what's the language of this blog?

i started blogging in january 2004, and that was for a couple of reasons: 1) it was cool 2) i wanted to keep in touch with all my international friends since i'd just come back to greece after an amazing year in rotterdam and around the world. and i could see the studies and army keeping me away from a lot of friends. so that was the functionality of the blog.

i anyway didn't have any greek friends who would be willing to read me online. the close onees we always dicuss with, over beers and all the way through to the morning.

now in the course of time, things changed. they always do. i started wanting to express more than my news. and that cannot always be done in english, which is not my native language. and later on i also moved abroad again, so the role of the news posting is also addressed to a lot of greek friends who wanna keep in touch. therefore i started posting in greek as well. the problem is that some of my thoughts are non translatable in english, so i do have to write in greek sometimes.

i thought for a while on whether i would be able (or i wanted) to translate the pages in both languages. it's too much trouble for nothing. the decision has been made - ο κύβος ερρίφθη: this blog will be both greek and english, according to the mood and timing.

so don't worry if you read something you don't understand. it's only temporary, till the next posting!

στη γειτονιά μου

το ήξερα και πριν ότι το Ε17 δεν είναι και η καλύτερη περιοχή να μένεις στο λονδίνο. αλλά ότι θα γίνονταν οι συλλήψεις στη γειτονιά μου για την περίπτωση των ενδεχόμενων τρομοκρατικών ενεργειών στο heathrow δεν το ήξερα... στο walthamstow λοιπόν. walthamstow και πατήσια το ίδιο πράγμα. μια φορά κι έναν καιρό έπιασαν τη 17 νοέμβρη κοντά στη γειτονιά μου στα πατήσια (κι άλλο 17! όπα, πιστέυετε στην ιστορική σημειολογία? εγώ μόλις αρχίζω...!!)

το θέμα δεν είναι αυτό. το θέμα είναι ότι όσο κι αν λέμε ότι είναι προπαγάνδα να μας λένε ότι κινδυνεύουμε παντού, είναι αλήθεια. και το ζω τώρα που μένω στο λονδίνο. γιατί η ελλάδα είναι ασφαλής. δεν ξέρω πώς με τόσο αφελείς πολιτικούς καταφέραμε να μην είμαστε στόχος για κανέναν. μπορεί επειδή ήταν τόσο αφελείς (εκείνοι θα πουν ότι ήταν αρκετά έξυπνοι) ώστε να μην λάβουμε θέση σε τίποτα διεθνώς, και να είμαστε πάντα στη μέση. και φίλοι με την αμερική, και φίλοι με την μέση ανατολή. και ευρωπαίοι με κανονισμούς μετανάστευσης, και φιλόξενος λαός (λέμε τώρα...) σε κάθε πονεμένο.

εδώ στη γηραιά αλβιώνα (έτσι γράφεται? και τι είναι η αλβιώνα?) τα πράγματα είναι αλλιώς. είμαστε στόχος, και το μπλουζάκι με το στόχο είναι κάθε άλλο παρά επίκαιρο. μόνο να περάσεις από τον υπόγειο του kings cross ένα πρωί, το σκέφτεσαι. εδώ τα ανατινάξανε όλα πέρυσι τον ιούλιο. θα μπορούσα να είμαι εγώ στους νεκρούς, ένα πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου.

την ίδια στιγμή, η ζωή συνεχίζεται. στη δουλειά χτες κανείς δε μιλούσε για το συμβάν. να φανταστείς το έμαθα από την αδερφή μου από ελλάδα που με πήρε τηλέφωνο να μου πει τα νέα για το terrorist πλοτ που λένε και στο χωριό μου, και μετά μπήκα στο ιντερνετ να διαβάσω τα νέα. πάντως όλα συνεχίζονται κανονικά εδώ, ακόμη και στη γειτονιά. προσπάθησα να δω κάτι διαφορετικό, αλλά δε μπορώ.

και τι να κάνει δηλαδή ο κόσμος? να σταματήσει τη ζωή του και να περιμένει πότε θα του έρθει βόμβα (ή αεροπλάνο) στο κεφάλι? μπορεί και να απογοητευτεί περιμένοντας. η ζωή πρέπει να συνεχίζεται. αλλά κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού, η ασφάλεια που θα ένιωθε κανείς έχει χαθεί για πάντα.

magnificent

and this is pete's (or του παναγιώτη) tv, whom i thank for hosting me to watch aek win over hearts. the best aek i have seen in a couple of years, with attacking football and 30 attempts for goal, but still the same aek who likes to score in the end, and make a big drama of a game they could have finished much earlier.

the truth is, this is only one game, and our first official one so not many conclusions can me drawn. but it seems to me that this is a new aek. not one that "played well but..." but one that either played well and won, or didn't play well and lost or drew. it's a hell of a lot of difference and only time will show if it is so.

the fun is just about to begin

i thought it's too extravagant to take one more weekend abroad, although sailing in the netherlands seemed very tempting for this weekend. but i am still in debt and wouldn't want to postpone payback time further than the end of august. fair enough.

in any case the fun is just beginning. our workload is increasing gradually, and till the end of september there will be an escalation in terms of how late we'll be leaving office for home (or beers). but i seem to be enjoying it. in the meantime, just as i am getting used to life, i have to start looking for my next job within august. and that i am sure i am not going to enjoy.

but the earth is round, and what might seem like the end can also be the beginning. anyway i always thought of my first (even though project based) job in london as the beginning. now it's time to start exploring the direction of my next steps. fasten your seatbelt.

[btw what you need whan a plane falls i would guess is a parachute, not a life jacket, i never understood this]

estranged

σήμερα ήρθα σπίτι το βράδυ. νωρίς εννοώ. χωρίς σχέδια για έξοδο.

πέρασα τέλεια τις προηγούμενες μέρες, αλλά ήθελα μια μέρα να κάτσω να ξεκουραστώ γιατί το παράκανα λιγάκι. αλλά τι σου είναι ο ανθρώπινος νους (για να μην αναλύσουμε τι σου είναι η έλλειψή του). με το που έφτασα σπίτι με έπιασε τρέλα, ότι θα έπρεπε να είμαι έξω. αν είναι δυνατόν, παράνοια. γενικά ένιωσα λίγο αποξενωμένος γιατί ήμουν μόνος μετά από μια βδομάδα που πρωί βράδυ είμαι ανάμεσα σε κόσμο και σε φίλους. αλλά κάτι το ότι ήρθαν οι συγκάτοικοι από τη δουλειά, κάτι το βραδυνό και κάποια e-mails - ξεχάστηκα κι επανήλθα. πάντως νωρίς δε με βλέπω να κοιμάμαι.

έτσι πάνω στην ώρα της τρέλας μου ήρθε το μυαλό το παρακάτω γνωστό και μη εξαιρεταίο τραγούδι των guns n' roses, που άκουγα όταν ήμουν 14ων, δηλαδή πριν από 14 χρόνια. έψαξα τους στίχους και ω του θαύματος ανακαλύπτω ότι μιλάει για κάποιον που είναι μονος στο σπίτι και είναι 28. η διαφορά μας είναι ότι εγώ δεν πάσχω από ερωτική απογοήτευση :)

enjoy.

When you're talkin to yourself
And nobody's home
You can fool yourself
You came in this world alone
(Alone)

So nobody ever told you baby
How it was gonna be
So what'll happen to you baby
Guess we'll have to wait and see
One, two

Old at heart but I'm only 28
And I'm much too young
To let love break my heart
Young at heart but it's getting much too late
To find ourselves so far apart

I don't know how you're s'posed
To find me lately
An what more could you ask from me
How could you say that I never needed you
When you took everything
Said you took everything from me

Young at heart an it gets so hard to wait
When no one I know can seem to help me now
Old at heart but I musn't hesitate
If I'm to find my own way out

Still talkin' to myself and nobody's home
(Alone)

So nobody ever told us baby
How it was gonna be
So what'll happen to us baby
Guess we'll have to wait and see

When I find out all the reasons
Maybe I'll find another way
Find another day
With all the changing seasons of my life
Maybe I'll get it right next time
An now that you've been broken down
Got your head out of the clouds
You're back down on the ground
And you don't talk so loud
An you don't walk so proud
Any more, and what for

Well I jumped into the river too many times
to make it home
I'm out here on my own, an drifting all alone
If it doesn't show give it time
To read between the lines
'Cause I see the storm getting closer
And the waves they get so high
Seems everything We've ever known's here
Why must it drift away and die

I'll never find anyone to replace you
Guess I'll have to make it thru, this time
Oh this time
Without you

I knew the storm was getting closer
And all my friends said I was high
But everything we've ever known's here
I never wanted it to die

εργασιακές σχέσεις

εγώ θα σταματήσω να ακούω τόσο δυνατά μουσική δουλεύοντας, αφού σε ενοχλεί.

εσύ, θα σταματήσεις να λες μαλακίες όλη την ώρα? δυστυχώς ενοχλούν τους πάντες πιο πολύ από ό,τι η μουσική μου, αλλά κανείς δε μπορεί να διαμαρτυρηθεί.

the last few days

i have been a tourist....

but also went back to work after the weekend of course...this is liverpool street station during rush hour...

took a lot of photos...

drank a lot of this........

...and walked around the city with my friend kostas who was in town. now he's moved on for holidays in boston. i am still here.

i almost feel dizzy after the whirlwind the last week has been. lots to write here and more of it not to be written...but it's been great!

what a week

για να δούμε...

...τετάρτη στου vivek και της kshama για φαγητό και μπύρες. home made ινδικό, δεν το αλλάζω με τίποτα...!

πέμπτη angel για μπιλιάρδο, με μπύρες. μετά από 5 pints αν συνεχίζεις να παίζεις καλά, κάτι λέει αυτό. ή ότι έχεις συνηθίσει το αλκοόλ, ή ότι το μπιλιάρδο είναι δεύτερη φύση και ένστικτο πλέον (σαν το ποδήλατο και την οδήγηση ένα πράγμα) ή και τα δύο. τείνω προς το τελευταίο.

παρασκευή. tgif. τι tgif δηλαδή. μετά τη δουλειά πάμε για ποτά με όλο τον όροφο. μετά τα πρώτα 3-4 pints φεύγω για clapham, για το πάρτυ του srini. για φαντάσου, άλλοι κάνουν house warming party, αυτός κάνει το αντίθετο. πάρτυ που φεύγει. κάτι θα ξέρει. μετά το πάρτυ με το τελευταίο τρένο πάμε για waterloo. σου έχει τύχει να είσαι με ένα μεθυσμένο φίλο και να ψάχνετε μια κοπέλα με το τηλέφωνο σ'ενα μέρος που ούτε εσείς ούτε εκείνη ξέρετε? κι όμως τη βρήκαμε. μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να βρούμε μεταμεσονύκτιο pub, μπαίνουμε σε freelance τούρκο ταξιτζή και πάμε για west hampsted. όλο το λονδίνο σε μια νύχτα, κι είναι μεγάλο το ρημάδι. μια από τα ίδια, καταλήξαμε στου βιβέκ για ποτά και αμπελοφιλοσοφίες.

ευτυχώς δεν είχα ξύπνημα στις 7 σήμερα. και ψιλοβλασφήμισα που σηκώθηκα στις 9, αλλά έπρεπε να έρθω κι από το σπίτι, να κάνω τα ψώνια και τη νοικοκυρά, γιατί περιμένω κι επισκέψεις αύριο. και σήμερα πάλι έξω! παράπλευρα, σετάρισμα του καινούργιου μου παιχνιδιού (ναι πήρα κι εγώ ipod κι είμαι μαγεμένος), μουσική, σχέδια.

life is good. αλλά τα σαββατοκύριακα είναι μικρά. δυστυχώς.

becoming a tourist again

with the opportunity given by my friend kostas who is visiting for the weekend, i will visit a lot of touristic and non touristic places in london once again, primarily the ones i haven't been to in years. buckingham palace & big ben (1991), london eye (never been on it) etc etc. i think this weekend, will be one good opportunity to catch up with what's happening in the city, after having been out of it for 2 consecutive weekends. there's also the beer festival (always interesting), camden market which i wanna visit now i got some cash in my pocket, and a few more interesting events going on.

looking fwd to it all.

να το ξεκαθαρίσουμε

όσοι με ξέρουν, το ξέρουν . όσοι δε με ξέρουν, καλά θα κάνουν να το μάθουν.

είμαι τεμπέλης. όλοι μας είμαστε. πώς είπατε? δεν το πιστεύετε ότι είμαι τεμπέλης? μα αυτό δεν έχει να κάνει με το αν εξασκώ την τεμπελιά μου ή όχι (η οποία είναι έμφυτη σε όλο τον κόσμο κατά τη γνώμη μου). ποιος δε θέλει να ρεμβάσει ή να αφαιρεθεί για λίγο (ή πολύ) ή να απολαύσει μια μέρα χωρίς να κάνει τίποτα κτλ κτλ? έστω once in a while, δε μιλάω για αποβλάκωση.

από την άλλη όμως απεχθάνομαι την τεμπελιά (έχω ήδη υποσχεθεί να γράψω για τις αντιθέσεις και τη schizoφρένεια σε άλλη φάση). και εξηγούμαι:

ο dimitris είναι άνθρωπος της δέσμευσης. και της ανεμελιάς, αλλά κυρίως της δέσμευσης. τι θα πεί? θα πει ότι μια συμφωνία που κάνω, την τιμώ. είτε είναι με κάποιο φίλο μου (θα είμαι εκεί) είτε είναι με τον εργοδότη μου (θα δουλέψω για σένα). το πιάσατε το υπονοούμενο, στα εργασιακά πάω. όταν δουλεύω, χαίρομαι. και όταν δουλεύω, δουλεύω. σαν το σκυλί. αν εσύ δουλεύεις ή όχι, δική σου επιλογή. αλλά εγώ θα δουλεύω. αυτή τη συμφωνία υπέγραψα. και ως γνωστόν την υπογραφή και την ######## προσέχουμε που τα βάζουμε. με συγκινεί και η αριστερή φιλοσοφία, δε λέω, αλλά αν δεν ήθελα να δουλεύω, δε θα έψαχνα για δουλειά. η συμφωνία είναι ότι εγώ θα δουλεύω, κι ο εργοδότης θα με πληρώνει. simple as that. δε θα με κοροϊδεύει, και δε θα τον κοροϊδεύω. αλλιώς θα πήγαινα να ζήσω με τις κοτούλες και τα προβατάκια στα βουνά. pas mal. αυτός είναι ο κόσμος μας. κι αν θέλω να ζήσω και να τον απολαύσω, θα τιμώ αυτές τις συμφωνίες, μέχρι να φτιάξω τη δική μου δουλειά.

στο κάτω κάτω, ανθρώπους που δεν τιμούν τις συμφωνίες τους, όποιου είδους, έχω μάθει να μην τους εμπιστεύομαι.

επιπλέον, έκλεισα τα 28. καμια 40αριά χρόνια δουλειάς τα έχω μπροστά μου ακόμη. αν είναι να το ξύνω στη δουλειά, θα αυτοκτονήσω στο τέλος. καλύτερα να δουλεύω λοιπόν.

δεν ανέχομαι την τεμπελιά λοιπόν. σα δικαίωμα την ανέχομαι. αν θέλεις να το ξύσεις, fine with me. go ahead. κι εγώ μαζί σου. και είναι ώρες ώρες που κι εγώ το θέλω. αλλά αν αρχίζεις την πλάκα ή και τα σοβαρά σχόλια σχετικά με το ότι εγώ δουλεύω, για να καλύψεις το δικό σου ξύσιμο, sorry. θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. μη με μπλέκεις με τα δικά σου. ούτε εγώ θα σε μπλέξω με τα δικά μου. δε χρωστάω πουθενά, κι ελπίζω να μη χρειαστεί να χρωστώ στο μέλλον.

το ξύσιμο δεν είναι μόνο ελληνικό συνήθιο ή προνόμιο. το έχουμε διαδώσει στην ανθρωπότητα πλέον και η λούφα είναι παγκόσμια φιλοσοφία. υπάρχουν άνθρωποι που λουφάρουν απλά για την αίσθηση της λούφας. σιγά το πράγμα και σιγά τη μαγκιά. από γεννησιμιού μας το κάνουμε στην ελλάδα. αλλά κάποιοι μεγάλωσαν και δεν το κατάλαβαν. τους γνώρισα στο στρατό, το υπέρτατο περιβάλλον παράνοιας: δεν κάνεις τίποτα, κι όταν σου λένε να κάνεις κάτι προτιμάς να μην το κάνεις για την αίσθηση της λούφας, παρά να το κάνεις και να έχεις κάνει κάτι για μια μέρα, έστω και ανούσιο. κάτι να σε κινητοποιήσει. η λούφα στην ελλάδα δεν είναι συνήθεια πια, είναι νοοτροπία ζωής. αλλά είναι πλέον και σε διάφορα στρώματα ανά τον κόσμο.

το θέμα μου είναι ένα: αν θέλεις να λουφάρεις, λούφαρε. κι εγώ θα το κάνω, στην πρώτη ευκαιρία, έτσι μεγάλωσα. αλλά δε μπορείς να με πείσεις ότι σφάλλω όταν δουλεύω όταν εσύ θέλεις να λουφάρεις. όπως δε μπορείς να με πείσεις να πάω με 150 και να προσπεράσω στην εθνική για να με προσπεράσεις με 200. το όριο είναι τα 120. μόνο όταν θέλω εγώ θα το περάσω.

είμαι σπασικλας, το ξέρω. πάντα ήμουν.

my day

...το ξύπνημα ήταν άχαρο
...ο καιρός κρύωσε
...στη δουλειά είχε δουλειά
...και smoking breaks (πόσο τα λατρεύω - όλο το κουτσομπολιό εκεί γίνεται)
...και το αγαπημένο μου - να παίζω τον κακό
...η αεκ κέρδισε τη benfica
...η φοράδα χέστηκε στο αλώνι
...ο dimitris αγχώθηκε λίγο για το μέλλον
...δεν αποφάσισα ακόμη (μετά από 2μιση χρόνια) αν αυτό το blog είναι ελληνόφωνο ή αγγλόφωνο
...η μουσική της μανταλένας έκλεισε τη μέρα
...το καλοκαίρι τέλειωσε
...μπήκε ο αύγουστος!

οι βδομάδες μου μοιάζουν λίγο με το fittier happier and more productive των radiohead, αλλά τα σαββατοκύριακα είναι πολύ διαφορετικά.

schizoφρένεια. θα πούμε γι αυτή άλλη φορά.