the da vinci cod

there is no "e" missing. this is just a parody for the original dan brown book. although not a masterpiece, it did make me smile a few times and was good company for the train to work during this week. note that the book, and its humour, is very difficult to translate in other languages (ιδίως πολλά λογοπαίγνια που περιέχει), so i guess it will only be read by the english speaking population.

not surprisingly, the original da vinci code has spark an entire industry that makes profit around the theme, including this parody now.

"Μόλις ξυπνήσω το πρωί...

...τα βλέπω όλα μάυρα
...θέλω μια κούπα με καφέ
...και τέσσερα τσιγάρα...!"

(Νίκος Παπάζογλου)

view from my window at the time i wake up

view from my window when i am ready to leave for work.

Καλημέρα!

το εγχειρίδιο της γκάφας

άλλο ένα point για το post που έλεγα ότι θα γράψω μια μέρα για τη σχιζοφρένεια: πώς μπορεί ένας άνθρωπος που του αρέσει η ακρίβεια (από το μπιλιάρδο μέχρι τα ραντεβού) να κάνει τόσες γκάφες? μιλάω φυσικά για τον yours truly, μετά και από τη χτεσινοβραδινή νέα γκάφα:

ένα ολόκληρο ποτήρι νερό πάνω στο laptop. ναι, εδώ και χρόνια είμαι ατζαμής σε μικρά καθημερινά πράγματα. το πρώτο φαινόμενο παρατηρήθηκε όταν ήμουν ενός έτους, που μπουσουλώντας σήκωσα το τραπεζάκι στο σαλόνι και γκρέμισα ένα σερβίτσιο του καφέ στο πάτωμα. η μαμά έκανε μεγάλα όνειρα για μένα! και σε αυτό τον τομέα, δε νομίζω να απογοήτευσα ποτέ! από τότε ακολούθησαν πολλά: πτώσεις από ποδήλατα, ακούμπισμα παλάμης στο σίδερο για να δω πώς είναι (σίδερο - πάλάμη: 1-0, η παλάμη στη Β Εθνική), και μετά από πολλά λεκιασμένα από σάλτσες ρούχα, σφουγγαρισμένα πατώματα (από φαγητό που κατά καιρούς έπεσε) κτλ, here i am, τώρα κάνω ειδικότητα στα ηλεκτρονικά είδη.

toshiba να πάρεις, είναι καλός. ένα θα σου πω: στην αρχή δε δούλευε το αριστερό κλικ. μετά ούτε το δεξί. μετά από λίγο τα παιξε το keyboard και στο δεκάλεπτο έσβησε η οθόνη. τι restart έκανα, τίποτα. έτσι εσύ? έτσι κι εγώ: μια λάμπα αναμμένη δίπλα στον υπολογιστή όλη νύχτα, και τώρα που γράφω μόνο το αριστερό κλικ δε δουλεύει ακόμη, μόνο 6 ώρες μετά. ψιλά γράμματα.

μια μέρα θα τα γράψω βιβλίο όλα αυτά. έτσι για να μην πανικοβάλλεται ο κόσμος όταν του συμβαίνουν.

federico garcia lorca

δεν αξιώθηκα ακόμη να διαβάσω την ποίησή του. αλλά ξέρω άλλο έναν ποιητή που έγραψε ένα κάτι γι'αυτόν. δεν ήταν εκείνος καλλιτέχνης. ήταν ασυρματιστής. έτσι απλά. κι έγραφε ωραία. αυτό φαίνεται στα τραγούδια του, 30 χρόνια αφ'ότου μας άφησε. ακόμη τα ακούμε κι ανατριχιάζουμε. το παραθέτω λοιπόν εδώ. του νίκου καββαδία το ποίημα. κι ελπίζω μια μέρα να αξιωθώ να διαβάσω lorca original. γιατί τον καββαδία τον έχω διαβάσει και τον έχω τραγουδήσει ήδη σε όλες τις εκφάνσεις.

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.
Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ' αχαμνά του.

Του ταύρου ο Πίκασσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.
Τραβέρσο ανάποδο - πορεία προς το Βοριά.
Τράβα μπροστά -ξοπίσω εμείς- και μη σε μέλλει.

Κάτου απ' τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.
Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια.

Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;
Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.
Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κ' ίσα έν' αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.
Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,
μέσ' απ' τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά.

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.
Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.
Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα
και στο χωριό ν' ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

ps: sister, δεν είμαι απαισιόδοξος, ούτε μελαγχολικός. είναι από τα αγαπημένα μου ποιήματα εδώ και χρόνια. απλά.

what i want to avoid in life

though sometimes it's quite a temptation to have a day like this. but developing the habit is a scary thought. no?

inspiration

i am just re-publishing this story, found in several websites and you might know of. It's from 2005, but still shows what difference power and determination can make, when we use them to help our beloved ones. worth reading and thinking about it.

[From Sports Illustrated, By Rick Reilly]

I try to be a good father. Give my kids mulligans. Work nights to pay For their text messaging. Take them to swimsuit shoots.

But compared with Dick Hoyt, I suck.

Eighty-five times he's pushed his disabled son, Rick, 26.2 miles in Marathons. Eight times he's not only pushed him 26.2 miles in a Wheelchair but also towed him 2.4 miles in a dinghy while swimming and Pedaled him 112 miles in a seat on the handlebars--all in the same day.

Dick's also pulled him cross-country skiing, taken him on his back Mountain climbing and once hauled him across the U.S. On a bike. Makes Taking your son bowling look a little lame, right?

And what has Rick done for his father? Not much--except save his life.
This love story began in Winchester , Mass. , 43 years ago, when Rick Was strangled by the umbilical cord during birth, leaving him Brain-damaged and unable to control his limbs.

"He'll be a vegetable the rest of his life;'' Dick says doctors told him And his wife, Judy, when Rick was nine months old. "Put him in an Institution.''

But the Hoyts weren't buying it. They noticed the way Rick's eyes Followed them around the room. When Rick was 11 they took him to the Engineering department at Tufts University and asked if there was Anything to help the boy communicate. ``No way,'' Dick says he was told. "There's nothing going on in his brain.''

"Tell him a joke,'' Dick countered. They did. Rick laughed. Turns out a Lot was going on in his brain. Rigged up with a computer that allowed Him to control the cursor by touching a switch with the side of his Head, Rick was finally able to communicate. First words? "Go Bruins!'' And after a high school classmate was paralyzed in an accident and the School organized a charity run for him, Rick pecked out, "Dad, I want To do that.''

Yeah, right. How was Dick, a self-described "porker'' who never ran More than a mile at a time, going to push his son five miles? Still, he Tried. "Then it was me who was handicapped,'' Dick says. "I was sore For two weeks.''

That day changed Rick's life. "Dad,'' he typed, ``when we were running, It felt like I wasn't disabled anymore!''

And that sentence changed Dick's life. He became obsessed with giving Rick that feeling as often as he could. He got into such hard-belly Shape that he and Rick were ready to try the 1979 Boston Marathon.

"No way,'' Dick was told by a race official. The Hoyts weren't quite a Single runner, and they weren't quite a wheelchair competitor. For a few Years Dick and Rick just joined the massive field and ran anyway, then They found a way to get into the race Officially: In 1983 they ran another marathon so fast they made the Qualifying time for Boston the following year.

Then somebody said, "Hey, Dick, why not a triathlon?''

How's a guy who never learned to swim and hadn't ridden a bike since he Was six going to haul his 110-pound kid through a triathlon? Still, Dick Tried.

Now they've done 212 triathlons, including four grueling 15-hour Ironmans in Hawaii . It must be a buzzkill to be a 25-year-old stud Getting passed by an old guy towing a grown man in a dinghy, don't you Think?

Hey, Dick, why not see how you'd do on your own? "No way,'' he says. Dick does it purely for "the awesome feeling'' he gets seeing Rick with A cantaloupe smile as they run, swim and ride together.

This year, at ages 65 and 43, Dick and Rick finished their 24th Boston Marathon, in 5,083rd place out of more than 20,000 starters. Their best Time? Two hours, 40 minutes in 1992--only 35 minutes off the world Record, which, in case you don't keep track of these things, happens to Be held by a guy who was not pushing another man in a wheelchair at the Time.

"No question about it,'' Rick types. "My dad is the Father of the Century.''

And Dick got something else out of all this too. Two years ago he had a Mild heart attack during a race. Doctors found that one of his arteries Was 95% clogged. "If you hadn't been in such great shape,'' One doctor told him, ``you probably would've died 15 years ago.'' So, in a way, Dick and Rick saved each other's life.

Rick, who has his own apartment (he gets home care) and works in Boston, and Dick, retired from the military and living in Holland, Mass. , always find ways to be together. They give speeches around the country and compete in some backbreaking race every weekend, including this Father's Day.

That night, Rick will buy his dad dinner, but the thing he really wants to give him is a gift he can never buy.

"The thing I'd most like,'' Rick types, "is that my dad sit in the chair and I push him once.''

And the video is below....

κυριακάτικη βόλτα

κυριακή σήμερα. μέρα ηρεμίας, ανασυγκρότησης, και προετοιμασίας γι' άλλη μια βδομάδα 70 εργάσιμων (ωρών) που έρχεται. η τελευταία του είδους της για φέτος.

μέρα μπουγάδας, σιδερώματος, κατάστρωσης σχεδίων, βόλτας και καφέ στο angel το απόγευμα.

και περιπλάνησης στο internet. τι διάβασα σήμερα:

τα χάλια της ΑΕΚ στο χτεσινό "derby" (ο Θεός να το κάνει)

ότι τα στρουμφάκια ήταν κομμουνιστές (ήμαρτον!). βέβαια από συνομωσίες άλλο τίποτα, ό,τι θες διαβάζεις πλέον.

είδα simpsons online

κλασικά η κυριακή είναι μέρα postsecret

διάβασα για την αυστραλία που μέθυσε και άλλαξε τοποθεσία (παλιό αλλά καλό)

βρήκα ένα καλό site με ενδιαφέροντα στατιστικά

άξιζε η βόλτα, τόσο στο νετ όσο και στο angel.

look mama, i'm in london!

the tourist kind of photo i didn't have a lot of chances to take lately. well, after working on a saturday, it was about time to go for a walk around tower hill/bridge.

some amazing london photography

εγώ δουλεύω σχεδόν δίπλα στο κτίριο που μοιάζει με αγγούρι. δεν είναι ωραία από ψηλά, αν έχεις ταλέντο φωτογράφου? επισκεφτείτε το site του jason hawkes.

everybody's changing

You say you wander your own land
But when I think about it I don't see how you can
You're aching, you're breaking
And I can see the pain in your eyes
Says everybody's changing
And I don't know why.

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same.

You're gone from here
Soon you will disappear
Fading into beautiful light
'cause everybody's changing
And I don't feel right.

So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same.

can you blame him?

disclaimer:
- i am not a fan of hugo chavez
- i am not a communist
- i am not george bush's enemy
- i am a fan of protocol, but remain a fan of meaning

extracts from the speech of hugo chavez at the un general assembly, yesterday:

The devil came here yesterday," he said, referring to Mr Bush's speech on Tuesday. "It still smells of sulphur today," he added.

On Tuesday, Mr Bush had defended his policies on the Middle East and said democracy was gaining ground as terrorists were marginalised.

Mr Chavez said Mr Bush promoted "a false democracy of the elite" and a "democracy of bombs".

"He came here talking as if he were the owner of the world," the Venezuelan leader said.

He called for drastic reform of the UN to reduce what he called US influence.

The UN in its current form "doesn't work", he said.

"I don't think anybody in this room could defend the system," the Venezuelan leader added.

"Let's be honest. The UN system born after World War II collapsed. It's worthless."

you can say that he shouldn't express himself like this in a un general assembly. that he is an enemy of the us and prejudiced. that he doesn't know what he's talking about. that he's a fanatic. or anything else.

BUT,
- can you really say that the us administration promoted democracy is not one of bombs
and of the elite?
- can you say that the un system works today?
- can you see any other leader mentioning these things? especially any western leader, for a change?

excuse me, i was just wondering.

of course, talking like this is easy, whoever's side you might be on. it's addressing the issues that is always more difficult.

the full speech is here.

i want it all, and i want it now

we are trapped in the age of choices, lifestyle, and postponed decisions.

the first stimuli we get from the world are marketing messages. they've stopped being anything like values, skills or attitudes. just things we would like to become. or buy. or pretend we are. or like. or try to like because other people do as well. whose fault is this? nobody's. the world is changing, and in some aspects of it it's changing fast. the question is, how equipped is everyone of us in order to face and handle all of it?

homo surrealis, that's what we have become, in a sense. i still can't balance between all these different things i would like to buy, do, experience in life, books i'd like to read, movies i'd like to watch, places i'd like to go to, concerts i'd like to attend, things i'd like to do with my friends, family. there's not enough time for all of that. i also cannot be sure that the profession i choose in the end will be the right one. why? because there is a wide choice. life is not what it used to be, life is a supermarket of choices. save for that we have forgotten that these choices are not actually a supermarket, they are for real and they are our life.

Anastasia was discussing the same issues a few days ago. truth be told, we don't see things much differently. we are responsible for our own fate, and choices. and we have to have a guideline and some orientation in our lives, made up of goals, values, aspirations, in order to know we have more chances to make the right decisions and move on. but my argument is, however strong minded you might be, there might be 1000 different paths to reach your goal in life. how would you know which one is the right one? and if the one chosen is a disaster, wouldn't it always make you think "what would have happened if you'd taken one of the other choices"

i don't believe our parents lived in an easier era though. maybe they had fewer choices to pick from, but life is equally difficult in all eras. cause the big questions remain the same: survival, success, love, family, search of happiness. but i think this abundance of choices today is really messing around with the human brain, and is more like a maze than a supermarket in the end. cause we have scrapped the possibility of choosing on the way, it's more painful. now we're just trying to figure out a way to have everything.

a lot of people are able to live through anything in the short term, but are struggling to answer the important questions in life in the long run. sometimes i feel i might be one of them. but most of the times i know i am not. i just don't have the answers yet. i know the questions i want to answer, and i keep chasing the answers around me. i know they're out there.

these are just grand excuses. or are they, really?

είδα μια αλεπού.

η ώρα 9 παρά το βράδυ και σκοτάδι. κούραση μιας μεγάλης μέρας στη δουλειά.

επιστρέφω σπίτι. στα ακουστικά παίζει το hang on little tomato, pink martini.

ξαφνικά τη βλέπω. περπατά πάνω σε ένα φράχτη, έξω από ένα σπίτι.

σταματά. σταματώ.

με περιεργάζεται, κι εγώ εκείνη.

μετά συνεχίζουμε το δρόμο μας, εγώ προς το σπίτι, κι εκείνη προς άγνωστη κατεύθυνση.

μ'εκανε και χαμογέλασα, δε βλέπω συχνά τέτοια ζώα στη γειτονιά μου.

αντιθέτως εκείνη βλέπει συνέχεια ζώα σαν κι εμένα, σ'αυτό που κάποτε ήταν η γειτονιά της.

quote of the day...

“The first step towards getting somewhere is to decide that you are not going to stay where you are.”

nice one.

have a great week ahead, everyone!

πόσο δίκιο είχε

είναι επίκαιρη (πάντα) η κα Λουκά.

Πάντως βλέποντας την πρόσφατη ιστορία με τον πάπα στα νέα (σοβαρά τώρα), νομίζω ότι το παράκανε λιγάκι. απόσπασμα από την επίμαχη ομιλία λέει: "Show me just what Mohammed brought that was new, and there you will find things only evil and inhuman, such as his command to spread by the sword the faith he preached."

τα λόγια αυτά δεν είναι δικά του. έχουν ειπωθεί πριν καμιά 700αριά χρόνια από βυζαντινό αυτοκράτορα, κι αυτό λέει ο παπ και στο κείμενο με το οποίο ζητά συγνώμη μετά από όλο τον πανικό που έγινε.

Ουσιαστικά όμως μας λέει εδώ ο φίλος μας ο παπ ότι το ισλάμ έκανε copy paste τα πιστεύω του Χριστιανισμού (που και σιγά την πρωτοτυπία, όλες οι θρησκείες παρόμοια πράγματα πρεσβεύουν - ειρήνη, δικαιοσύνη, ενάρετη ζωή κτλ) αλλά η μόνη πρωτοτυπία ήταν η διάδοση της θρησκείας με το σπαθί και τη βία (πράγμα που λίγο ή πολύ έχουν κάνει αρκετές από τις μεγάλες θρησκείες στον πλανήτη. επίσης κάποιες χρησιμοποίησαν την πολιτική δύναμη που είχαν για να διαδόσουν τη θρησκεία, το οποίο μπορεί να μη σκοτώνει αλλά είναι μεμπτό).

εν πάσει περιπτώσει, κατά τη γνώμη μου, στους καιρούς που ζούμε δεν έπρεπε ο πάπας να συμπεριλάβει αυτό το κομμάτι στην ομιλία του. γιατί δεν υπάρχει λόγος από το πουθενά να αναθερμαίνονται κόντρες τέτοιου είδους. δεν κάνει καλό ούτε στο χριστανισμό, ούτε στον ίδιο τον πάπα, ούτε στον κόσμο, ούτε σε κανέναν.

άστοχος ο παπ. και εύστοχοι όπως πάντα όσοι καπηλεύτηκαν την είδηση για να προκαλέσουν ντόρο.
δυστυχώς.

κυριακή γιορτή και σχόλη...

...να'ταν η βδομάδα όλη? Μπα, όχι, νομίζω χωρίς να δουλεύω δε θα μπορούσα για πολύ να συνεχίσω...αλλά είπαμε: μη φτάνουμε και στα άκρα...αυτή η βδομάδα είχε 70 (δεν κάνω πλάκα) ώρες δουλειάς. τι να κάνουμε, τελειώνει το project και όλο το γραφείο, όλη η εταιρία είναι στο πόδι. είναι λίγο κουραστικό, αλλά είναι και παρήγορο, γιατί είναι όλοι εκεί τις ίδιες ώρες και προσπαθούν για να πετύχει το ίδιο πράγμα. μόνο που αυτή τη βδομάδα με άφησε μόνο με την κυριακή για ξεκούραση.

έτσι λοιπόν, τι γιορτή και σχόλη...λέμε τώρα. σχόλη μόνο. ημέρα ύπνου (9 ώρες, το record της εβδομάδας), ημέρα μπουγάδας, supermarket, σιδερώματος, λίγης μουσικής και ενημέρωσης, από contra.gr μέχρι postsecret που περιλαμβάνει standard η κυριακή μου, κι από κει και μετά βλέπουμε. πάλι καλά που βρίσκεται κι ένας φίλος στην πόλη και θα με τραβήξει για καφέ το απόγευμα, μπας και βγω και λίγο από το σπίτι.

τι σου είναι όμως το μυαλό του ανθρώπου (ή και η έλλειψή του): 2 βδομάδες ζόρι πέρασα, και σκέφτομαι ήδη διακοπές και πώς θα τις αξιοποιήσω. θα μου πεις δεν πήγα διακοπές το καλοκαίρι και δούλευα όμως. ναι. αλλά μόνο 3 μήνες έχω που δουλεύω, και πριν από αυτό για ένα δίμηνο και βάλε ήμουν απλά περιφερόμενος εν ελλάδι και στας ευρώπας ψάχνοντας για δουλειά έξω.

πάντως διακοπές θα πάω.

κόκκινο θολό φεγγάρι

αφήνοντας το shuffle μετά από καιρό να παίξει ελληνικά, πετυχαίνεις στο computer ό,τι είδους ανάμνηση, σκουπίδι ή διαμάντι. το παρακάτω είναι τόσο ανάμνηση όσο και διαμάντι. από τα πολύ δυνατά και άγνωστα σε πολλούς τραγούδια, του χρήστου θηβαίου τον καιρό που ήταν στους συνήθεις υπόπτους. είχα την τύχη να τους δω μια φορά.

εν πάσει περιπτώσει, το τραγούδι αξίζει πολλά. ιδίως οι τελευταίες γραμμές...

Κόκκινο θολό φεγγάρι
σαν τα όνειρα μας ξενυχτάς
κι απ' τις φυλακές αυτού του κόσμου
γύρω στα μεσάνυχτα το σκας
ρίχνεις μέσα στ' άδεια μας ποτήρια
του ουρανού το αίμα και το φως
και φταίει εκείνη η ανταύγεια σου η μυστήρια
που είμαι για τα πάντα ικανός

Κόκκινο θολό φεγγάρι
πίνω απ' τη σιωπή σου μια γουλιά
σαν καυτό σφηνάκι να με πάρει
μέσα από του φόβου τη φωλιά
μέσα απ' τα κομμάτια αυτής της πόλης
που κύλησαν στα πόδια σου μπροστά
και στο μεταξωτό της το φουστάνι πιάστηκε η τύχη μου γερά

Κόκκινο θολό φεγγάρι
πάρε με μαζί σου να χαρείς
μέσα στο κελί μου έχω σαλτάρει
σαν απόκληρος της διαφυγής
αχ και να μπορούσα έστω για λίγο
να σε μοιραστώ από μακρυά
θα 'χε χαλαρώσει αυτός ο κόμπος
του μικρού θανάτου μου η θηλιά

Κόκκινο θολό φεγγάρι
σαν τα όνειρά μας ξενυχτάς
κι απ' τις φυλακές αυτού του κόσμου
γύρω στα μεσάνυχτα το σκας
κι έτσι ματωμένο ταξιδεύεις
σαν χαρταετός χωρίς κλωστή
είσαι εσύ του χρόνου ο καθρέφτης
τίποτα κι αιώνιο μαζι.

the week in pictures...

unfortunately not mine...and i already need the pictures to see what's happening in the world, since lately i don't see much else than my office and my room at home...it's been a while since i have been out there getting a sense of things and capturing them in camera...soon to do again.

i think all of them are powerful, but the above got to me the most. "Uzonka the stork is fitted with a prosthesis at an animal hospital in Romania after its bill was broken in an assault."

in the meantime, enjoy the bbc photos of the past week.

song of the day

the first tune on my mind yesterday, on my way to work, kept ringing in my head for most of the day...lazarus, by porcupine tree.

As the cheerless towns pass my window I can see a washed out moon through the fog And then a voice inside my head breaks the analogue And says

"Follow me down to the valley below You know Moonlight is bleeding from out of your soul"

I survived against the will of my twisted folk But in the deafness of my world the silence broke And said

"Follow me down to the valley below You know Moonlight is bleeding from out of your soul"

"My David don't you worry This cold world is not for you So rest your head upon me I have strength to carry you"

(Ghosts of the twenties rising Golden summers just holding you)

"Follow me down to the valley below You know Moonlight is bleeding from out of your soul Come to us Lazarus It's time for you to go"

η στρογγυλή θεά του ξύλου

συνήθως είναι απλές οι απαντήσεις. είναι μπροστά μας. ή και μέσα μας (να χορεύουν γυμνές, που λέει και το τραγούδι).

εγώ πάντως για τα αίσχη που έγιναν γι'άλλη μια φορά σε ελληνικό ποδοσφαιρικό γήπεδο χτες βράδυ (στην πάτρα με τον Παναθηναϊκό) και γι'αυτα που θα ξαναδούμε στο μέλλον, έχω κατασταλάξει για το ποιος φταίει: οι οπαδικές εφημερίδες (και όσοι τις στηρίζουν, δηλαδή ομάδες, παράγοντες κτλ). δηλαδή είναι αστείο, αν διαβάσει κάποιος τα πρωτοσέλιδα νομίζει ότι η ΑΕΚ (μην παρεξηγηθούμε, κι εγώ οπαδός είμαι, και μάλιστα ΑΕΚτζής) στο τσακ που δεν κέρδισε τη Μίλαν στο Μιλάνο προχτές (3-0 φάγαμε), ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει κατευθείαν στοn τελικό του champions league, και του Παναθηναϊκού πρέπει να του φέρουν με delivery το UEFA.

Πού καταλήγω?
1. όταν διαχρονικά δημιουργείς προσδοκίες που είναι ανεδαφικές σε πολύ κόσμο, οι οποίες ποτέ δε θα πραγματοποιηθούν, κάποια στιγμή ο κόσμος θα τα σπάσει.
2. όταν θρέφεις οπαδισμό, θα θερίσεις χάος.
3. δυστυχώς υπάρχει κόσμος που αυτά που διαβάζει τα πιστεύει. γιατί θέλει να τα πιστέψει. και που διαβάζει αυτές τις φυλλάδες στα σοβαρά. δε λέω να είμαστε απαισιόδοξοι, αλλά αν καταλάβουμε σε τι χαμηλό επίπεδο είμαστε στο ποδόσφαιρο, θα τα πάμε καλύτερα. γιατί θα είμαστε πιο σοβαροί.
4. η βία στα γήπεδα δε θα τελειώσει ποτέ, αν οι ομάδες δε γίνουν σοβαρές, κι αν δεν φροντίσουν να σοβαρέψουν (και να λιγοστέψουν) και τις εφημερίδες που τις εκπροσωπούν. ο οπαδός θα σέβεται πιο πολύ την ομάδα του αν δεν τη βλεπει να ξεφτιλίζεται* αλλά τη βλέπει να προσπαθεί σοβαρά για το καλύτερο με τις δυνάμεις που έχει. είναι θέμα οπτικής γωνίας. όταν σου δημιουργούνται προσδοκίες ότι είσαι super και πάντα πατώνεις, τότε φυσικά και κάπου θα βγάλεις θυμό και απογοήτευση.
5. μπάλα είναι και παιχνίδι είναι. να σοβαρευτούμε, υπάρχουν και πραγματικά προβλήματα στη ζωή. κι ας το διασκεδάσουμε απλά.

Το θέμα έκλεισε. Δεν περιγράφω άλλο.

*όταν νομίζω πως ΑΕΚ=Barcelona, τότε νομίζω ότι η Μίλαν με ξεφτίλησε με 3-0. Όταν καταλάβω πως η ΑΕΚ είναι για τη Μίλαν ότι η Λαμία για την ΑΕΚ (να με συγχωρήσει η Λαμία), τότε μάλλον θα εκτιμήσω περισσότερο την προσπάθεια της ομάδας μου.

αυτό είναι cv

μάντεψε ποιανού είναι...είναι εντυπωσιακότατο πάντως :-), με τέτοιο βιογραφικό και πού δεν πιάνεις δουλεια!

Άρχισε την εγκληματική του δραστηριότητα το 1982, όταν συνελήφθη κατηγορούμενος για φθορές, βλάβη ξένης περιουσίας και αλητεία. Το διάστημα 1984-1988 διάπραξε μόνος ή με συνεργούς αρκετές κλοπές (χρημάτων, αυτοκινήτων, ηλεκτρικών ειδών, κλπ).

Το 1988 για πρώτη φορά κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος στις φυλακές Τρικάλων. Απέδρασε την 15-6-1988 από το γραφείο του Ανακριτή Τρικάλων και συνελήφθη αυθημερόν. Την 18-12-1988 απέδρασε από τη φυλακή Τρικάλων. Το διάστημα 1989-1990 εξακολούθησε την εγκληματική του δραστηριότητα (κλοπές) μαζί με συνεργούς. Συνελήφθη την 3-2-1990 και κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού. Την 15-12-1990 απέδρασε από τις φυλακές και από τότε διαφεύγει συνεχίζοντας την εγκληματική του δράση (μόνος του ή με συνεργούς) με ληστείες, κλοπές (εκατοντάδες), απαγωγή-εκβιασμό, απειλές, παραβάσεις περί όπλων, κλπ.

Κύρια milestones και major achievements:

· 18-7-1991: Σέρβια Κοζάνης. Ληστεία Εθνικής Τράπεζας.

· 8-11-1991: Ιωάννινα. Ληστεία Εμπορικής Τράπεζας (24.000.000 δρχ).

· 31-1-1992: Λαμία. Ληστεία Super Μarket Αθηνά (1.200.000 δρχ).

· 22-2-1992: Κατερίνη. Ληστεία Super Μarket Μαρινόπουλου (6.000.000 δρχ.)

· 6-3-1002: Θεσσαλονίκη. Ληστεία Super Μarket Μαρινόπουλου (15.000.000 δρχ.).

· 2-6-1992: Καλαμπάκα. Ληστεία Εθνικής Τράπεζας (125.000.000 δρχ).

· 15-4-1994: Μελίκη Ημαθίας. Ληστεία Εμπορικής Τράπεζας (2.200.000 δρχ.)

· 6-7-1995: Σιάτιστα Κοζάνης. Ληστεία Εμπορικής Τράπεζας.

· 15-12-1995: Αρπαγή του Επιχειρηματία ΧΑΪΤΟΓΛΟΥ Αλέξανδρου στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον αδελφό του Βασίλειο και είσπραξη λύτρων από εκβιασμό 150.000.000 δραχμών.

· 7-9-2001: Καρπενήσι. Ληστεία Εθνικής Τράπεζας (5.500€).

· 30-10-2001: Σοφάδες Καρδίτσας. Ληστεία Εθνικής Τράπεζας (25.000€).

· 15-3-2002: Καρδίτσα. Ληστεία Τράπεζας Πειραιώς (27.000€).

· 19-9-2002: Ναύπακτος. Ληστεία Τράπεζας Πειραιώς (18.700€).

· 12-6-2003: Τύρναβος Λάρισας. Ληστεία Εμπορικής Τράπεζας (23.700€).

· 28-5-2004: Μεγαλόπολη Αρκαδίας: Ληστεία Εθνικής Τράπεζας (35.000€).

· 11-4-2005: Κατερίνη: Ληστεία Τράπεζας «ALPHA BANK» (12.000€).

· 14-10-2005: Βέροια Ημαθίας: Ληστεία Εθνικής Τράπεζας (20.420€).

· Είκοσι τρεις (23) κλοπές αυτοκινήτων από τα οποία (21) βρέθηκαν εγκαταλελειμμένα.

· Δεκατρείς (13) κλοπές πινακίδων κυκλοφορίας αυτοκινήτων, από τις οποίες οι (10) έχουν βρεθεί.

· Δύο (2) φορές χρήση πυροβόλου όπλου για εκφοβισμό: α) Αστυνομικών (Λιβάδια Περτουλίου Τρικάλων, 21-12-2003) και β) δασικών υπαλλήλων (Μοσχόφυτο Τρικάλων, 21-11-2003).

· Τέσσερις (4) φορές χρήση πυροβόλου όπλου (πιστολιού-αυτομάτου) για απειλή υπαλλήλων σε αντίστοιχες ληστείες τραπεζών.

· Πυροβολισμοί με πυροβόλο αυτόματο όπλο εναντίον Αστυνομικών (Τρίκαλα, 7-6-2004).

· Δεκατρείς (13) φορές εντοπίστηκε από Αστυνομικούς και κατόρθωσε να ξεφύγει. Οκτώ (8) φορές εντοπίστηκε από πολίτες, οι οποίοι το κατάγγειλαν επώνυμα στην Αστυνομία και τρεις (3) φορές εντοπίστηκε από άγνωστους πολίτες, οι οποίοι το κατάγγειλαν ανώνυμα στην Αστυνομία.

good or evil?

3

3 months in the uk today (i landed on tuesday the 13th of june), that's how long i have been here. and 3 months but 6 days i have been working here.


3 things i learned...
1. i am still pretty good at finding my way and adapting
2. unfortunately i am still even better in getting bored fast, even with an exciting lifestyle
3. i have a few friends, here and all around the world, whom i can count on. you guys can count on me as well.

3 destinations
1. lisbon
2. athens
3. to decide on

3 achievements
1. pay all debts within 2 months
2. exceed my own expectations (rare)
3. kept in touch with friends here, in greece, everywhere

3 failures
1. not having secured a job post october yet
2. not having become rich :p
3. not having found my destination in life

3 goals/wishes
1. get a new job fast
2. get an exciting plan for the future going
3. become friends with the genie who would give me 3 wishes.

...and get used to the rain!

τρομοκρατική παράνοια...

... ή όχι?

για δες πόσα επικίνδυνα αντικείμενα μπορείς να σκανάρεις σε αποσκευές αεροδρομίου, αν ήσουν εσύ ο υπάλληλος...(και φαντάσου να έκανες αυτή τη δουλειά όλη μέρα...!)

quote of the day

...i saw it when i opened the book that arrived by post today, on a bookmark that came with it:

" the world is a book and those who don't travel, read only a page"

that's why 2006 will be a year of travelling. i will fill in the european puzzle (only missing a few countries) and start exploring other continents further. be prepared to be surprised. be prepared to meet me in your neighbourhood, when you won't expect to. i definitely plan to surprise myself by some crazy plans during the year to come. i 've missed that feeling.

steve irwin is alive

but those stingrays seem to be dying mysteriously in australia...this is so stupid. someone or some people are trying to take revenge from the animals for steve irwin's death. it's close to ridiculous. it's more than ridiculous. it's the last thing he would want.

all the way till the last week that he died i had never heard of him [yes, you can blame me for not being part of a lot of things on western and commonwealth culture]. but at least he believed in the preservation of nature and he died while shooting a documentary. so killing the stingrays not only won't bring him back, it also defeats the whole purpose of doing so. and, as a matter of fact, the stigray that killed him must have felt threatened and killed him (as is natural in nature when something unknown approaches you), as in general they are not aggressive.

RIP, Steve, and hope no more people take advantage of your memory in such a foolish way.

songs from far away...

υπάρχουν μερικά τραγούδια που θυμίζουν κάτι πολύ μακρινό και είναι περίεργο όταν τα ξανακούς μετά από πολλά χρόνια. είναι τα τραγούδια που δεν θα αγόραζες ποτέ, δε θα έκανες ποτέ download, δε θα θυμόσουν ποτέ τα λόγια...αλλά κάτι σου θυμίζουν, παρότι δεν είναι καν στο στυλ σου. περιέργως σήμερα άκουσα στο ράδιο ένα απο αυτά, που πρέπει να ήμουν δημοτικό όταν βγήκε, άντε και πρώτη γυμνασίου. hazard, richard marx.

θα σκεφτώ μερικά τραγούδια/αναμνήσεις/ορόσημα και θα τα γράψω εδώ κάποια στιγμή. επίσης πρέπει να κάνω ένα poll για τα καλύτερα live, και τις καλύτερες διασκευές, μιας που πολύ γουστάρω. αλλά θέλει ψυχική ηρεμία για να το κάνω, και αυτό τον καιρό...λέιπει!

9/11

there is a discussion at nomadlife about where everyone was at the time of the tragedy. i was in shock.

R.I.P. to the people who died that day and to the people who will unfortunately die in vain in the future...be this in NYC, in Iraq, in Palestine and Israel, in Lebanon, in Sudan or anywhere in the world.

remembering where i was five years back made me realise that the world hasn't really changed so much. in my opinion we just become more easily prejudiced, label people, and keep on with our lives. i think the mass fear caused to the western world by 9/11 has been heavily exploited by its leadership, and has been an excuse for literally anything. this should stop.

joke of the day

work life balance. enough said.

εντάξει, πρότζεκτ είναι, θα περάσει. 16 εργάσιμες ακόμη (ούτε στο στρατό να είμασταν, αλλά έχω ξαναγράψει γι' αυτό...). 5 αυτή τη βδομάδα, 6 την επόμενη, 5 τη μεθεπόμενη. αλλά οι ώρες είναι πολλές. 12+ τη μέρα, μέσα και τα σάββατα. ευτυχώς που ο καιρός είναι καλός ακόμη, μην πάθουμε καμιά ομαδική κατάθλιψη στο γραφείο. κι ευτυχώς που όλοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες, γιατί αλλιώς θα είχαμε εντάσεις. όσο για μένα...συνηθισμένα τα βουνά. ξύπνημα στις 6:15, επιστροφή σπίτι μετά τις 20:00. αλλά κρατάμε γερά ακόμη.

έχει και την πλάκα του να μας βλέπεις όλους στη δουλειά να φτάνουμε στα όριά μας πάντως. και όλοι ξέρουμε πως είναι προσωρινό, και συνδυάζεται με διασκέδαση, οπότε είναι οκ. μαζοχίζομαι?

και λίγα εξυπνακίστικα μαθηματικά για την περίπτωση:

Έξυπνο αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προκοπή

Έξυπνο αφεντικό + χαζός υπάλληλος = παραγωγή

Χαζό αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προαγωγή

Χαζό αφεντικό + χαζός υπάλληλος = υπερωρίες

Shakira - Hips Dont Lie spoof

this is unique, if you wanna have a laugh. i am surprised mitsikostas hasn't thought of doing this on tv yet. Go to the official shakira spoof homepage at www.myspace.com/shakiraspoof

μεγάλη μέρα...:-P

όχι και τόσο...απλά κάτι να γράψω ήθελα ο καψερός :-) βασικά παρατηρούσα χτες κάποια stats για το blog ετούτο εδώ και ανακάλυψα ότι μετά από 1 και πλέον χρόνο, η ελλάδα είναι και πάλι η πρώτη γεωγραφική περιοχή του κόσμου απ'όπου με επισκέπτονται. που πάει να πει πως με διαβάζει κόσμος που δεν ξέρω. κι εξηγούμαι:

αυτό το blog ξεκίνησε για να διαβάζουν νέα μου οι φίλοι από το εξωτερικό, όταν γύρισα ελλάδα. πάνε σχεδόν 3 χρόνια και 2 από τότε που μετακόμισα από το aiesec.ws στο nomadlife.org. έτσι λοιπόν εξηγούνται κάποιες χώρες στο τοπ 10, όπως η σιγκαπούρη, η ολλανδία, η βοσνία, η ινδία, η γερμανία και η ελβετία, όπως και η αυστραλία. οι εν ελλάδι στενοί μου φίλοι και φίλες δε με διαβάζουν και τόσο, σε αντίθεση με τους απανταχού ανά τον κόσμο. γιατί μιλάμε συχνά. άρα το ότι η ελλάδα είναι πρώτη στο chart είναι και λίγο ανεξήγητο. όσο για την αμερική, ούτως ή άλλως είναι πρώτη σε όλα τα charts, με τέτοιο internet penetration κι αφού το blog ήταν κυρίως στα αγγλικά τόσα χρόνια, είναι λογικό ότι με ένα google search σε σχέση με οτιδήποτε ελληνικό στα αγγλικά, όλο και κάποιος θα σκόνταφτε εδώ. κατά κάποιο τρόπο μου αρέσει που με διαβάζει κόσμος από την ελλάδα, από την άλλη όμως δεν τον ξέρω όλο αυτόν τον κόσμο. αλλά αφού σταμάτησα να γράφω μόνο νέα και γράφω γενικώς ότι μου κατεβαίνει, είναι φυσιολογικό και δε με πειράζει.

το άλλο θέμα με τα στατιστικά είναι το εξής: καλά, εγώ φτιάχνω ένα blog, για τους δικούς μου λόγους. τώρα γιατί με διαβάζει ο οποιοσδήποτε είναι άλλο θέμα, και δικό του μάλλον. έτσι όταν βλέπω τα search keywords που μου αντιστοιχούν, διαπιστώνω πως στις περισσότερες φορές κάποιος έψαχνε να βρει κάποιον με το όνομά μου, το επώνυμό μου, ή εμένα τον ίδιο, κι ακόμη υπαρχουν keywords για πράγματα που κατά καιρούς βρίσκονται στην επικαιρότητα και για τα οποία έχω γράψει, όπως καλλιτέχνες, events, μέρη ανά τον κόσμο κτλ. με θλίβει που η λέξη "στρατός" στα αγγλικά είναι στο τοπ 10, αλλά δε μπορώ να αλλάξω το ότι έγραφα στα αγγλικά επί ένα χρόνο σ'εκείνη τη ζοφερή περίοδο της ζωής μου. περισσότερο με θλίβει που κάποιος θέλει να διαβάσει γι' αυτό, και δη σε αυτό το site. αλλά τι να κάνουμε...

one more time

today i decided to stop smoking again. time and again in the past i made it. for 1, 2 3, 6, 9 months. this time, i don't have my next deadline to start over and make up for the lost cigarettes. i just know i won't be smoking those 2 packs a day anymore. i will allow myself to start over, when i have secured my next job.

that should be motive enough to make me speed up the job hunt. no?

καλημέρα ελλάδα

είμαστε η μοναδική χώρα που ξέρω που είμαστε τόσο σχιζοφρενείς. αγαπάμε με πάθος την πατρίδα μας, με τρόπο που δεν έχω δει σε πάνω από 90 εθνικοτήτων που είχα την τύχη να γνωρίσω ως σήμερα. παθιαζόμαστε, την υπερασπιζόμαστε, είμαστε περήφανοι για το παραμικρό, το οποίο θεωρούμε υπέρβαση, γιατί εδώ που τα λέμε, δυστυχώς η πρόοδος στην ελλάδα θεωρείται υπέρβαση. την ίδια στιγμή όμως απογοητευόμαστε γιατί ή πατρίδα η ίδια δεν ανταποδίδει αυτή την αγάπη και το πάθος.

η οποία πατρίδα όμως συνεχώς και αδιακόπως εκμεταλλεύεται τις ελπίδες μας. μάς προδίδει σε κάθε ευκαιρία. εμείς εξακολουθούμε να ελπίζουμε. ποντάρουμε στο 0. 1/36 σου λέει, πληρώνει καλά. και χάνουμε. πάντα. είναι σα να μας κοροϊδεύει το κράτος, που φτιάχτηκε για να οργανωθεί η κοινωνία. δυστυχώς το κράτος δεν ασπάζεται τις ίδιες αξίες με την κοινωνία. παρότι αυτοί που ψηφίζουμε είναι όντως αντιπροσωπευτικά δείγματα ημών, του πληθυσμού (κι εγώ μέσα). δεν ξέρεις πια τι να διαλέξεις. έξω είναι κάποια κράτη που είναι πιο δίκαια, δουλεύουν πιο καλά, λύνουν κι από κανένα πρόβλημα. αλλά παγωμάρα. η κοινωνία αποξενωμένη. αδιάφορη. σταρχιδιστική κι ατομιστική. στην ελλάδα η κοινωνία είναι ακόμη στα πολύ νορμάλ της, παρότι πάντοτε (και ειδικά από τότε που μπήκε η τηλεόραση στο κόλπο) θα μας δείχνουν τα extremes και θα προσπαθούν να μας πείσουν πως έτσι είμαστε ή πρέπει να γίνουμε. η κοινωνία είναι εντάξει. η οικογένεια υπάρχει. το φιλότιμο είναι εκεί. το κράτος δεν είναι όμως.

δεν ξέρω πια τι να πω. αυτή είναι η μεγαλύτερη ερωτική απογοήτευση, που ζει η ελληνίδα κι ο έλληνας κάθε μέρα. μας κοροϊδεύει η ίδια μας η χώρα. μας δουλεύει ψιλό γαζί. i couldn't help thinking of this, όταν έπεσε στο shuffle σήμερα το τραγούδι των goin through το "καλημέρα ελλάδα":

ότι η ίδια μας η χώρα μας χρωστάει μια συγνώμη.

Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο ΝΙ.ΒΟ.
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ' αφήσω, να φύγω
Δεν το 'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν' αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του '40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισσεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα,
ΝΙ.ΒΟ. στο μικρόφωνο
Στα λέω μέσα στους δίσκους
Στα λέω και στο ραδιόφωνο
Στα 'πα απ'την καλή
Στα λέω και απ' την ανάποδη
Σου 'χω μαζέψει άπλυτα από δω μέχρι τη Νάπολη

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για malakes, δεν περιμένω θαύματα

Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μία φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ, γαμώ τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και 'συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ' αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και 'συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να με δεις
Όχι για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλλωπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ' αφήνω πάω για ύπνο
Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

getting away with it...

...for an unknown reason, this is how i have felt for my entire life (or at least for as far back in time as i can remember, and those who know me know that my memory is not one of my strengths)...

i am the typical [me]. always. producing a miracle at the nick of time. shooting the three pointer when noone expects it. score just before the referee blows the whistle to end the game. surprise others. surprise myself. live for myself, and for my friends. and family. chase goals. fail. fall. get back up on my feet, bloody and sweaty. fight. run. gasp. get myself together. think of something better. try it out. worst thing that can happen, is for me to lose out. i normally don't.

all my life, i somehow feel like i am getting away with it. i am having too much fun. too much luck. too much support, from people i don't expect this from. just imagine i don't actually believe in luck. it's almost a miracle to me. and yet, everything seems to work the way i want it to. i don't know whether i am doing something too well, or i am doing something terribly wrong, and constantly living on the edge. pushing my lack too far. every inch of pushing it further has not proved more harmful. just better. and further along.

i am not ready to grow up yet, as much as i might be doing so, every day that goes by. i can't escape time, it seems to be one of the few things we are all equal against.

i am getting away with it (all messed up), and loving it.

mid autumn nights dream

i have been saying this for days but tonite it's time to do it: sleep early. more than a few 12-hour working days in a row with little sleep on a daily level are becoming a burden. but i know our project is over end of the month, and i still want to talk with friends and have some time for myself when i get back home. the result being sleeping 4-6 hours a day.

but not tonite. as i write these lines i am already switching off my phone and setting the alarm clock. and, yes, it is mid autumn here (in greek standards).

what i dream of (and hope to dream of literally tonite) is
...securing a job in october
...catching up with the summer somehow, lots of choices around the world
...going to greece in october
...setting up exciting plans for the future
...making sense of it all...

...

το καλοκαίρι τέλειωσε...

ή αλλιώς summer moved on που λένε και στο χωριό μου...



έρχεται όμως ο χειμώνας!



το μήνυμα των videos είναι να απολαμβάνουμε τη ζωή όλες τις εποχές :-)

[και ότι ο παναγιώτης τόκος εξακολουθεί να αγγίζει την τελειότητα]

in God we trust - religion and marketing

about a month ago, late at night, i was in a cab downtown london, and we got into this conversation about everything and anything with the cab driver, including religion. he was turkish, therefore muslim, but claimed to be an atheist himself. my friend is hindu. and i am christian orthodox. of course there was nothing at stake, and we'd never see the cab driver again (you never know, though) but it quickly became apparent that:
1. we respected each other's view of the world and faith
2. religious faith really depends on where you grow up, and basically on the tradition.

think about it: how did you end up believing in the faith you do? because your parents did (most probably), because the majority in your environment did. you didn't really choose it. how could you have? religion is one of those things that try to hold on to you as it's losing power and influence nowadays. it gets passed on from one generation to the next. in any way it can. jusdging from greece, even though a lot of people are losing their faith, they would still pass th ereligion on as part of the tradition (which is wrong in strictly religious terms, because it means practicing your faith for the same of it).

but things are not how they used to be anymore. once upon a time, 2,000 years ago, the world was divided in different worlds. isolated from each other. so the leaders (religious and secular) could promote literally anything to the local populations, including the fact that their faith is the only true faith, and superior to the others. and that all the other poor nations will burn in hell since they don't have the right faith, so we have to convert them, one way or the other (proselytise or slaughter or adapt our standards to their faith, a few of the religions have chosen any of those at different times).

and that's how religion (unfortunately) became a power game, and a way to divide instead of a way to unite. especially christianity and islam. but that doesn't have to do with the faith itself, it has to do with the human interference in it, and the manipulation by the leaders of ignorant people, or people who just wanted to believe, doing nothing wrong themselves often. it has to do with the exploitation of the human need to believe that someone or something is out there and that there is divine providence. which according to me there is. but there is also human ambition, interference and manipulation of power.

today the world is different. we have knowledge, information, and access to everything. not all of us yet, but sooner or later, the entire planet will. people have the option to know more, compare, choose (they always did, in that respect, only today it's more obvious). and that's why i don't see the point in any kind of sparks for modern religious wars that i saw after 9/11, a few years back. this was the beginning of a new power game, and a very dangerous one. we should realise today that there are not good or bad religions. there are just different religions. and if ours is the true faith (whoever "we" are), then most probably "our god" would have manifested himself or herself to the other nations as well. but every nation wants to feel a special bliss, and therefore all of us believe that we are the priviledged ones to have known the one and only true faith.

[i might be wrong though, since religion by principle has founded itself on faith and not logic]

the world has changed. but religion hasn't changed much. it's somehow still trying to hold on to power. the new way to do this, adapting to the modern world, is marketing itself. like the sign above, which is outside the baptist church in my neighbourhood, or like the hare krishnas who walk in the center of london to worship their gods in public. and like all the other movements i am and am not aware of from other religious faiths, because i don't spend a lot of time observing these phenomena. but i am aware that to some extent, all different religions are trying to survive by marketing themselves, explicitly or subtly. or both.

which brings me back to where i started from: the conversation in the taxi. at some point my friend said it all in a single phrase: "if you need to sell your god to someone, then he's probably not good enough". although i cannot blame any of the religions for trying to sell themselves and survive today, i can only agree with that phrase, as religion should base itself on faith, not impose itself.

stumble upon cool stuff

if you don't have it, you have to install it! it's one of the coolest ways to find new webpages that you will like, according to your interests. fast, easy to use, no subscription whatsoever, works perfect with ie or firefox.

this is the latest cool page i stumbled upon. and it's all about chalk drawings on the street.

όταν κάνεις μια ερώτηση...

...ή μια αίτηση, η απάντηση που μπορείς να περιμένεις είναι "ναι" ή "όχι". άντε και "μπορεί". αλλά τις περισσότερες φορές πέφτει κάπου ανάμεσα στα δύο πρώτα. με ποια λογική λοιπόν θεωρείς αυτονόητο ότι θα λάβεις απαραίτητα την απάντηση που θέλεις? κι αν δεν τη λάβεις, γιατί πρέπει να το κάνεις ιστορία? να μη ρώταγες.

είμαστε μια φάρα περίεργη, που δε μεγαλώνει ποτέ. μας μάθανε από μικρά παιδιά να έχουμε ό,τι θέλουμε. αν δεν μας δώσουν αυτό που θέλουμε, κανουμε φασαρία. έτσι, απλά. αυτό το σύνδρομο δυστυχώς δεν έχει ηλικία.

επίσης υπάρχει ένα ρητό που λέει: "όταν κάνεις μαλακία ερώτηση, θα λάβεις μαλακία απάντηση". και ο νοών νοείτο.

Χόμερ Φορέβερ

ξέρω ότι γράφτηκε σχετικό ποστ στο nomadlife, αλλά για τους έλληνες φίλους, να ένα λινκ για τις απόψεις του homer simpson για τη ζωή. είναι απολαυστικό.

every new beginning...

...comes from some other beginning's end.

αυτός είναι ο στίχος στο μυαλό μου μετά από τη σημερινή ήττα της εθνικής στον τελικό από την ισπανία.

- σε πείραξε?
- ναι. όχι που χάσαμε. που χάσαμε έτσι. αλλά κακή μέρα ήταν, και πέρασε.

παίζει να κάνω αποχή από διάβασμα κριτικών στις εφημερίδες και το internet αύριο. γιατί φοβάμαι τι θα διαβάσω πάλι. ιδίως από το διεθνή τύπο, όπως σήμερα ο αμερικάνος sportcaster έλεγε ότι "δεν πιστεύω ότι αυτή η ομάδα μας νίκησε, που σήμερα δε μπορεί να βάλει ούτε 50 πόντους¨.

αρκετά. κάθε παιχνίδι είναι διαφορετικό. και πρέπει να το λέμε και στη νίκη και στην ήττα. ο αντίπαλος ήταν καλύτερος, και νίκησε. έτσι γίνεται (συνήθως) κι έτσι πρέπει να γίνεται πάντως. και μαγκιά τους των ισπανών, στην τελική.

ας ξεχάσουμε λοιπόν τις κακές κριτικές, γιατί σ'ενα σερί 8-1 με καλές ομάδες για αντιπάλους, δε μπορεί να στεκόμαστε στο 1, έστω κι αν ήταν ο τελικός. μπορούσαμε και δε μπορέσαμε. τελος. είμαστε όμως δεύτεροι στον κόσμο, και χάσαμε την πρωτιά από άξιο αντίπαλο.

αυτή η εθνική μας έμαθε πολλά. εθνική ελλήνων κι όχι εθνική ελλάδος, όπως ήδη γράφτηκε. πέτυχε τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία των ομαδικών αθλημάτων στην ελλάδα. κι έχει ακόμη πολύ μέλλον.

είναι καιρός να γιορτάσουμε. ευχαριστούμε, μάγκες!

από πρώτο χέρι

το blog του Βασίλη Σπανούλη.

το site του Μιχάλη Κακιούζη.

ιδίως το blog, που είναι και πιο άμεσο, είναι πολύ ενδιαφέρον για τους μπασκετόφιλους. enjoy.

άντε και με το χρυσό σε λίγες ώρες, αν και λίγη σημασία έχει μιας που είμαστε ήδη σε γη που δεν έχουμε ξαναπατήσει. απλά υπάρχει μια προσμονή να πάμε all the way.

the scream is back

i actually wrote about this two years ago, when the painting was stolen. it is indeed one of my favourite paintings, and i used to have a copy of it in my thessaloniki room.

now it has finally been found and i am quite happy about it. the world has to see these paintings, not some psycho who buys them as stolen art and locks them up in a room where only himself can admire the painting.

this is a big lesson for the museum in oslo and all museums in the world where great art is being preserved. but i am afraid that theft of precious paintings, as much as forgery, will never stop.

Greece 101 - USA 95

the people who danced in the center of the court in the end of the game were the greeks. and they deserved it. they took on the favourites of the tournament and they defeated them in the semifinal. FIBA world basketball championship, Japan, 2006. not a dream, just the facts: we were ahead of the score for more than half of the game. and we don't have a single NBA player on the team. but we have a team. and that says it all.

unfortunately i was just following the game on the internet, couldn't watch it as it was during working hours. but that doesn't stop the excitement. i have been watching basketball since i was a kid, for 20 years now. and this is the biggest thing this team (in our national sport) has ever done: secure a medal in the world championship. i wish i could have been in greece, in the celebrations, today. or in japan, in the stadium, to feel the heat.

friends called me from greece telling me that everyone just left their offices in the middle of the day to go downtown in Omonoia square and celebrate. massive traffic jam but noone would care since everyone joined the party. i would have loved to take the photo of the traffic matrix screens towards the center of athens, with the writing:

"GREECE - USA: 101 - 95.
GREECE IS IN THE FINAL
THE CITY CENTER IS CLOSED"

the final is on sunday. and frankly, the result doesn't really matter.