κατ' οίκον περιορισμός

κι αφού είχα βαρεθεί να βγαίνω 4 βδομάδες σερί καθημερινές και σαββατοκύριακα, κι αφού ο χρόνος δε σταματούσε με τίποτα νε περνάει χωρίς να τον προφταίνω, ήρθα κι αρρώστησα λιγάκι, τόσο ώστε να μείνω σπίτι για 2 μέρες.

καλό μου έκανε...να βάλω λίγο τα πράγματα κάτω, να δω τι γίνεται από δω και πέρα που το πρώτο εξάμηνο εδώ πέρασε, να δω τι θα κάνω για χριστούγεννα (να συνεννοηθώ με όποιον/α ακόμη είναι ξεχασμένος εδώ!). κυρίως ξεκουράστηκα, και ξεκουράστηκε το (φτωχό) μυαλό μου από τα ερεθίσματα. τελικά αν σου έχει λείψει, το να μείνεις και 2 μέρες μέσα στους 4 τοίχους δεν είναι απαραιτήτως δυσάρεστο, κάθε άλλο.

νομίζω είμαι πια έτοιμος για το σαββατοκύριακο!

απόσταση

σήμερα το βράδυ νιώθω μάλλον αυτό που εδώ και καιρό εκκολάπτεται. την απόσταση. μέχρι σήμερα νομίζω πως μόνο όσοι από φίλους και οικογένεια είναι στην ελλάδα το ένιωθαν. νομίζω ότι με έντονο lifestyle τον τελευταίο καιρό κάπως αποκόπηκα και ξαφνικά είμαι μπροστά στην πραγματικότητα. έχω κόσμο που μου λείπει πολύ. πάντα είχα, αλλά δεν είμαι καλός όχι μόνο στο να εκφράζομαι σε άλλους, αλλά και στον εαυτό μου τον ίδιο.

από απόσταση και αποστασιοποίηση ξέρω καλά. έχω διδάξει. 10 στα 11 χρόνια είμαι τώρα φευγάτος από το σπίτι μου. σχέσεις με φίλους, κοπέλες, οικογένεια τα έχει όλα αλλάξει η απόσταση. κι οι αποφάσεις που κυρίως εγώ πήρα κατά καιρούς. όλα καλά και άγια όταν η ζωή συνεχίζεται σαν business as usual. αλλά όταν ο χρόνος σταματά, όπως σήμερα το βράδυ, τα πράγματα δυσκολεύουν.

time flies

a couple more days and it's december

one more month and we got rid of 2006 as well.

only 5 hours since i came back from work and i have to go sleep soon. not that i want to.

nothing too original. but the perception of time changes constantly in our lives. once i think it goes too fast, and there isn't a lot left to do the things i want to in life. in the short term and in the long term, now and in the future. other times i feel it just won't go by. but most of the time i shrink it completely in my mind. i skip entire periods of my life in my memory. the day i first went to school with yesterday seems like the 1st and 60th minute of a movie. what lies within them describes an entire lifetime, but at the same time it only takes seconds to recap the entire movie.

not in a great mood for sleeping tonite really, with this kind of thoughts around. got to make some grand plan about the future. conquering the world? maybe.

the weekend

was short as always, full of pool, alcohol, being within the company of good friends, meeting my distant niece who lives in london, a bit of dancing, a bit of tidying up home, a bit of good food and - not surprisingly - not enough sleep. this particular weekend also had a couple of interesting conversations and a few questions which will keep puzzling me in the near future.

until the next one...!

παπάζογλου again

αυτό το τραγούδι περιγράφει τώρα τελευταία το πώς αισθάνομαι για τη χώρα που με ανέθρεψε. αγάπη κι απογοήτευση. και δεν ξέρω πού θα πάει άλλο αυτή η κατάσταση. επίσης δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι γράφτηκε σχεδόν 2 δεκαετίες πίσω...enjoy. (όπου Σικάγο αντικαταστήστε με Λονδίνο)

Αχ Ελλάδα Σ’ Αγαπώ
Νίκος Παπάζογλου

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας
που συνοροπονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

book review: freakonomics

the book tells you to "prepare to be dazzled" but i can tell you that i wasn't dazzled at all. i can't say that it wasn't an interesting read, because it was. but i found that the fact that the book does not revolve around a unifying theme (the author himself says that it doesn't as well) makes it difficult to focus on something and elaborate.

my own conclusion is that when there is a lot of data around, you can anyway manipulate it and promote whatever conclusions/messages you want to. what levitt does with data, can also be done in order to present the opposite point of view, with the same data. you can promote the same, or opposite point of view, a conventional or radical message.

the sole useful thing i got out of freakonomics is that sometimes you need to look at information not in the way you are used to. you might extract useful conclusions, often different than the "conventional wisdom" (of which i have never been a fan anyways). sometimes we need to take a different view on facts.

i played snooker!

i know, being a pool fan and never having had the opportunity to play snooker in my life sucks. i tried it for the first time yesterday, as obviously in england there's plenty of snooker tables around! and it was an exciting experience, not more than pool is for me, but i like the fact that the strategy and the technique is completely different. so much fun, and so much pool and snooker yesterday, played like more than 4 hours. i think i'm going again today!

ΑΕΚ 1 - AC Milan 0

ιστορικές στιγμές χάνω και πάλι! 2η στην ιστορία νίκη μας στο champions league, και μάλιστα 2η σερί και επί της Μίλαν. αλλά τουλάχιστον είχα απευθείας ανταπόκριση από το γήπεδο, και live streaming αγώνα στο σπίτι. κι όπως είπα όταν τέλειωσε ο αγώνας, δε με νοιάζει αν θα περάσουμε στον επόμενο γύρο. μου αρκούν οι εμφανίσεις μέχρι στιγμής!

listen to something you haven't done so for a while

it's a whole different feeling. i just let my mp3 list play on pink floyd today, after many, many months (while ironing - and after that - i know it's lame, but i failed to convince my shirts to iron themselves). it's a lot of memories coming back with every song.

different periods of my life, different people. "wish you were here" was the first song ever played in my 1st ever car. "money" reminds me of ai and all jokes related to my role there. "comfortably numb" is totally sathe. "coming back to life" is the soundtrack of mine for being through with the army. "sorrow" is a song reminding me of panos, same as "keep talking", when he came back from the us of a, years ago (1998?).

so many others, famous or not. "mother", "us and them", "high hopes", "another brick in the wall", "shine on you crazy diamond", "time" etc etc. time flies.

this is not about pink floyd (much as it could have easily been). this is about listening to favourite music you haven't listened to in a while. it's a whole new refreshing feeling. try it out. they've been playing on my speakers for the past 3-4 hours now. and it's just great.

όποιος έχει χρόνο το διαβάζει (teaser)

πριν λίγο καιρό έλαβα αυτό το κείμενο σε e-mail, το οποίο αντανακλά κάποιες σκέψεις που είχα γράψει κι εδώ πριν λίγο καιρό. λίγο πολύ ότι η ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία οι νέοι άνθρωποι δεν έχουμε πια όνειρα. το παρακάτω e-mail περιγράφει τόσο μέρος του περιγύρου μου, όσο κι εμένα τον ίδιο σε κάποια σημεία του. με τη διαφορά, [για να συμπληρώσω μια συζήτηση που είχα χτες το βράδυ για το κατά πόσο έχω κουραστεί ή όχι από την υπερ-δραστηριότητα] ότι έχω πάρει μια απόφαση να ζήσω τη ζωή μου έντονα (χρόνια τώρα) και να μην αναβάλλω. όποιος λοιπόν έχει υπομονή, διαβάζει την παρακάτω αράδα (η οποία είναι ελαφρώς πεσσιμιστική αλλά έχει σοβαρές δόσεις ρεαλισμού). enjoy. (τα γκρίζα δεν είναι δικά μου)

"Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών, ήθελες να γίνεις πιλότος/αστυνομικός/δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager/project manager/IT specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan.

Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις Fame Story και πηγαίνεις σινεμά.

Στη ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του Κλικ και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μαρκές και του Ουμπέρτο Έκο. Έχεις πληθώρα cds, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το dvd) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.

Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την AthensVoice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.

Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ίσως και στις 7:30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μην σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.

Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τωρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο, τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager/project manager/IT specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα.

Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το Κλικ, το Νίτρο, το 01, ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, politically correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό. Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής-λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νέο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις... μεγάλωσες!

«Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager/project manager/IT specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην Πλατεία Βικτωρίας» σκέφτεσαι. «Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cds που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα dvds που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;»

Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι,έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς αγαπητέ μου είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σας κλήρωσε κι εσάς μία κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής."

η αλήθεια να λέγεται, είναι δύσκολα τα πράγματα. αλλά για να αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας πρέπει πρώτα να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε, ποιοι δρόμοι υπάρχουν για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε (γιατί υπάρχουν πολύ περισσότεροι από όσους μας έχουν πουλήσει) και να πάψουμε να τρώμε το παραμύθι του lifestyle. το lifestyle που μας ταιριάζει πρέπει να το βρούμε μόνοι μας, και σίγουρα δεν είναι το παραμύθι που πωλείται (πανάκριβα) τριγύρω. θέλει προσπάθεια, κηνύγι, διάθεση για ζωή κι έξοδο από τη μιζέρια.

the weekend in a nutshell

friday was resting at home.

saturday: finding where the supermarket is, exploring the neighboorhood, taking my photo for my new passport (now needed with all this travel ahead - better get it sorted earlier than later), drinks in holland park, shopping, drinks and more drinks at tottenham court road and then back home. only for a while, since we went out partying. adventure in terms of coming back home at 3:30 am from a completely different side of the city, trying not to fall asleep in the bus etc. i am writing now, therefore that means i eventually found my way home even after (a few) drinks.
sunday: sorting out a couple of things at home. drinks with selim, caro and joelle who were in town. so cool to meet with people you haven't seen in some two years, but 1. that happens all the time and 2. there's so many great memories that are coming back. it was very good seeing you guys!

after that again i headed north, to play some pool (well, for 2 hours or so) again with good company, so losing doesn't matter much (or maybe it does?, i thought i am still a leo).

currently counting how many of the things i wanted to do i didn't end up doing during the weekend [as usual] and landing into monday morning, this meaning ironing my shirts and going to sleep early. the weekend is so short, it's not even funny.

.nl [punt nl]

surprise ! ! ! ! ! ! ! i am off to the netherlands for new year's eve! that's 99% sorted now, i only have to organise xmas chez moi in london! looking fwd to it! already 4 scheduled trips for the 1st three months of 2007!

the new house

could easily become "home", if i stayed long enough. not very likely though, since our contract is ending in march. but till then, friends are invited and welcome, there is enough space for hosting. and flat i can finally be proud of, it's been a while. :p even only for 4 months.

the first evening has been cool and constructive:
- rearranging and unpacking (how many more times will i have to do this in my life?)
- exploring the neighbourhood
- realising how much the world has changed. 10 years ago, when entering a new place, you would check if water and electricity work. now you test and configure your internet connection. obviously that was successful.
- relaxing and preparing for my first evening sleep here, and a good wake up tomorrow morning.

a fresh new beginning!

conflict of interest...

...can get so complicated and yet so beautifully tempting sometimes, in personal life. one of the spices in life to enjoy dealing with...

σβήνοντας τα ίχνη μου...

...σαν τον φαραώ στα παλιά τα χρόνια, που πήγαινε επίσκεψη στο θεό μια φορά το χρόνο (στο άγαλμά του δηλαδή) και φεύγοντας σκούπιζε τα ίχνη του, μη γυρίζοντας την πλάτη στο θεό του, μετά τη συνομιλία τους. έπρεπε να τον αντικρύζει. (και αν απορείτε με ποιον μιλούσε, ο παπάς της εποχής είχε σκάψει σήραγγα πάνω από την αίθουσα και απαντούσε αντί για το θεό. απορίες, anyone? το είδα με τα μάτια μου). έπρεπε να σβήνει τα ίχνη του, αποδίδοντας φόρο τιμής στο θεό του. ούτως ή άλλως, δεν θα τον θυμόταν κανείς για εκείνα τα ίχνη του. είχε άλλα πράγματα για να τον θυμούνται.

έτσι λοιπόν. ήρθε η ώρα να φύγω γι' άλλη μια φορά. αύριο πρωι μετακομίζω και φεύγω σαν τον κλέφτη. όχι ότι φοβάμαι κανέναν. αλλά έχω ένα κόμπλεξ. όταν φεύγω προσπαθώ όλα να είναι όπως ήταν όταν ήρθα. να μη με θυμάται (όποιος με θυμάται) από τα πράγματα. σα να μην πέρασα ποτέ από εδώ.

αυτό το σπίτι δεν ανήκει στα αγαπημένα μου. μάλλον τα δύο που πρωταγωνιστούν στην ιστορία μου είναι το γνωστό σπίτι στην άνω πόλη στη σαλονίκη, που με φιλοξένησε 2μιση χρόνια, και το 2ο σπίτι στο rotterdam, που έναν χρόνο με άντεξε, κι εμένα και το συγκάτοικό μου. αλλά αυτό το σπίτι ήταν σημαντικό. γιατί βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή και άμεσα όταν το χρειαζόμουν και με βοήθησε να εγκλιματιστώ στο λονδίνο. τώρα πάω να γίνω westender για 4 μήνες από αύριο. και να δούμε πού θα με βγάλει το κύμα.

τα σημάδια που σου αφήνει ένας άνθρωπος δεν είναι στα πράγματα. είναι στις αναμνήσεις, καλές ή κακές, που έχεις από εκείνον. τα ίχνη που αφήνει πάνω σου.

running with scissors

as the author's (augusten burroughs) website suggests, "this book is approved for consumption by those seeking pleasure, escape, amusement, enlightenment, or general distraction. This book is not approved to treat disorders such as eBay addiction or incessant blind dating. In studies, some people reported inappropriate, convulsive laughter, a tingling sensation in the limbs, and sudden gasping. Fewer than 1 percent reported narcolepsy." (read more here)

it was a pleasant read and an unusual story. not a book you can extract a lot of conclusions from, except from the fact that the stories there could have been real. the movie is also out now, but i sometimes have the tendency to read the book before watching the movie (and a lot of times i didn't even know there was a movie, like when i bought "the devil wears prada" or when i read "high fidelity"). i also think it's difficult to transfer the feel of this book on screen. it's not like the lord of the rings, when a lot of special effects will do the job for you. indeed, seeing the trailer doesn't make me wanna see the movie at all. prefer the book.

do not read this book if:

• you don't have a sense of humour
• you are homophobic
• you take things too literally
• you are disturbed by sarcasm
  

εγώ δεν είμαι ποιητής

εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

εγώ δεν είμαι ποιητής
είμαι ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμαι αδερφός του

χρόνια είχα να το ακούσω. και κάθε φορά που το ακούω αυτό το τραγούδι, κάτι ξυπνάει μέσα μου. σίγουρα πολλές αναμνήσεις και μια ευχάριστη μελαγχολία. κι είναι πολλά τα τραγούδια του παπάζογλου που αποπνέουν την ίδια αίσθηση.

future

"you can be anything you want to be
just turn yourself into anything you think that you could ever be"

simply superb. from the song "innuendo" - queen.

άγνωστο γιατί...

...αλλά αυτό το σαββατοκύριακο δεν έκανα πολλά. παρόλα αυτά αισθάνομαι κουρασμένος.

άγνωστο γιατί, αλλά σηκώθηκα χωρίς λόγο από τις 6:30 σήμερα, ενώ δε μπορώ να πω ότι κοιμήθηκα και νωρίς χτες.

αξιοπερίεργο και το ότι είμαι έτοιμος να φύγω για δουλειά 20 λεπτά πριν την ώρα που πρέπει να φύγω.

σα να βιάζομαι να ξεκινήσει αυτή η βδομάδα, ίσως για να τελειώσει και νωρίς. ποιος ξέρει?

καλή βδομάδα σε όλους και όλες!

midnight blues

i don't have them (the midnight blues). but this is one my favourite gary moore songs and, well, it is midnight. so i thought it's appropriate to post the lyrics here. if you haven't listened to it (and you are still stuck with "still got the blues" like 99.9% of the people i know) you have to listen to it.

some great memories with gary moore music in the background there. one that tops the list is crossing the croat-serbian border in the summer of 2004, with heavy rain, while on the steering wheel, and the music playing in the car. photo below is from that era...


It's the darkest hour of the darkest night.
It's a million miles from the morning light.

Can't get no sleep.
Don't know what to do.
I've got those midnight blues.

When the shadows fall, I feel the night closing in.
There must be some reason for this mood I'm getting in.

Can't get no sleep.
Don't know what to do.
I've got those midnight blues.

Every evening after sundown, as the light begins to fade.
I feel so low, but I just don't know why these blues won't go away.

Every evening after sundown, as the light begins to fade.
I feel so low, but I just don't know why these blues won't go away.

It's the darkest hour of the darkest night.
It's a million miles to the morning light.

Can't get no sleep.
Don't know what to do.
I've got those midnight blues.
I've got those midnight blues.
I've got those midnight blues.
I've got those midnight blues.

here's a video with a live version. some great guitar solos in there, as always.

public transport *#$&%(*@^&#@

i am going to some friends' reunion, since the indian gang is around today. but i have to go from walthamstow to putney, and that's over 1h in the tube, + the walk. too bad i am only moving to the western side mid next week.

lucky i have my i-pod and book to keep my company for these 2+ hours in the train today!but i have to say that much as public transport normally sucks, it's still cool sometimes since if you are alone you have time to think about things you wouldn't normally do during the normal course of the day. funny enough, but i got some of my best ideas while alone on the tube!

amazing

high speed photography is cooler than i can describe...check this out:

time to move

not in general. in a very specific way. i am moving most of my things to the new flat today. myself i am moving in there on wednesday, so obviously all the carrying around has to happen during weekend.

with a quick count i realise that this is the 14th time i change residence since 1996, a few of which have meant not only changing houses, but cities or countries. this gives me a particularly bad average time of staying in a specific place, and makes me worry that this new contract of mine is only for 4 months! come march, the flat hunt will start over...!

αρκετά, δε μας πείθετε (περί αεκ και χαϊδαρίου)

ή τουλάχιστον δε με πείθετε εμένα.

είμαι από γερό σόι. έχω ένα ξάδερφο που είναι ο εφιάλτης του κάθε marketing manager. μπορείς να του κάνεις προσωπική πώληση 2 ώρες και να σου βγάλει όλα τα επιχειρήματα σκάρτα. το φαντάζεσαι?

έτσι είμαι κι εγώ με τον ηλίθιο οπαδισμό. αεκ είμαι ο άνθρωπος. αλλά κάποτε θα χάσουμε.

ποιος είπε πως αν η ομάδα είναι σε μικρότερη κατηγορία δεν πρέπει να χάνουμε? τότε να μην κατέβαινε να παίξει καθόλου η αεκ με το χαϊδάρι, αφού το ξέρανε όλοι το προκαθορισμένο αποτέλεσμα από πριν. το ίδιο κι ο παναθηναϊκός πέρυσι με τον εργοτέλη, κι άλλα χίλια παραδείγματα.

ποιος είπε ότι στο ποδόσφαιρο δε γίνονται εκπλήξεις? τότε δε θα βλέπαμε ποτέ μας συναρπαστικό ντέρμπυ, δε θα είχε πάρει ποτέ πρωτάθλημα η λάρισα, στην αγγλία θα τα έπαιρνε όλα η τσέλσι και η μάντσεστερ, και πάει λέγοντας.

δε λέω ότι για μια ομάδα που λέει πως πάει για πρωτάθλημα είναι καλό να χάνει από ομάδα μικρότερης κατηγορίας. αλλά είναι θεμιτό. δεν μας έκατσε το παιχνίδι, πήγαμε στα penalties, κι εκεί όλα γίνονται. έχει και κακές μέρες μια ομάδα. κι επίσης υπήρχε και αντίπαλος στο γήπεδο, δεν είναι ντροπή να το λέμε. μπράβο στο χαϊδάρι! αλλά ήμαρτον πια με αυτές τις εφημερίδες ("μαύρη κηλίδα στην ιστορία της αεκ", "ντροπή" κτλ κτλ). Τι πρωτοσέλιδα είναι αυτά? ήρθε το τέλος του κόσμου? ΗΜΑΡΤΟΝ!

είναι δηλαδή ντροπή να χάνει μια ομάδα? αυτά μας μαθαίνουν, και πάει ο κόσμος και τα σπάει μετά. δεν είναι ντροπή κύριοι. είναι απλά απογοήτευση, όπως το είπε ο προπονητης. τελεία και παύλα. η ζωή συνεχίζεται. ντροπή είναι αυτές οι απόψεις και η διαμόρφωση συνειδήσεων ότι οι αθλητές (οι δικοί μας μόνο, όχι οι αντίπαλοι) είναι υπεράνθρωποι και καλύτεροι όλων, κι ότι η ομάδα μας δεν πρέπει να χάνει ποτέ κι από κανέναν (γκέλα η ισοπαλία, κάζο η ήττα, κατά τις αθλητικές εφημερίδες).

βαρέθηκα να βλέπω να πωλείται οπαδισμός και τραμπουκισμός τόσο ανοιχτά, ή μάλλον να μοιράζεται. έτσι μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά στα πάντα όμως. η ήττα δεν είναι επιλογή. πάντα πρέπει να κερδίζουμε. κι όταν έρθει η ώρα της ήττας (φυσιολογικά), ποιος δε θα φοβηθεί τις αντιδράσεις? τα αθλήματα δεν έχουν μόνο νίκες. ούτε και η ζωή.

uk newspaper

surprisingly (or not) enough, this is the structure of the average newspaper:

headline/1st page: saddam's punishment and the fact that john terry saw a red card on the sunday chelsea match.

page 3: optical illussions on the street and the drawings on lorries that can distract you

pages 4-5: saddam

pages 6-60: celebrity news, ads, weird news like how a guy managed to set his house on fire in the bonfire night etc etc

pages 61-end: sport, sudoku, cartoons, horoscopes.

this is a representation of what they're trying to convince us we're interested in, or maybe a representation of what the majority is interested in or would like their lives to be like (without working to get there of course, because the dream is always easy and feasible).

i am lucky i don't watch tv, save for specific programmes (but never for the habit). the end.

killing the past...

and coming back to life...

today was my 2nd birthday. that's the way i like to think of it. coming back to life. on the 8th of november, 2005, i was finally done with the army forever. i came back to life.

some of the people closer to me enjoy telling me that a year later, i have done a lot. i worked for 4 months in athens and all around greece. i regained contact with lots of friends. i went for interviews in the netherlands and the uk. i got a job in london, where i have been for the past 5 months. i travelled. i look happier (am i?). i lost a couple of kilos. i never managed to stop smoking. i surprised people. most of all i convinced them i am alive, and kicking.

fortunately, it's been a rather creative year. unfortunately, i feel all this is not enough for me. i need more. and i have lost part of my energy. whether it is the army to blame or not, i wouldn't know. i would rather blame myself, at least this way i can fight to regain some of it. i'd like to start surprising myself in a pleasant way again, i am sick of being able to predict my every move. [and no, i have never been on drugs, neither am i now :)]. i'd like to see a fascinating year 2007 ahead of me. in all possible ways, and more.

in any case, i am light years ahead of where i was on the 8th of november, last year. but there's still a long way to go.

on revenge

life has the most innovative, simple unexpected and sarcastic ways to take revenge on you. i experienced one of these sweet moments today. and realised that you just have to sit back, smile back at her, learn your lesson, and move on.

the devil's dictionary - review

το βιβλίο το διάβασα στα ελληνικά, όπου έχει κυκλοφορήσει με τον τίτλο "το αλφαβητάρι του διαβόλου". γενικά η μετάφραση είναι πετυχημένη και νομίζω ότι ο μεταφραστής έχει κάνει καλή δουλειά να βάλει και το δικό του πνεύμα μέσα στο παιχνίδι. αλλά όσο απολαυστικά κι αν ήταν κάποια κομμάτια του, νομίζω ότι κάποια έχουν χάσει ακριβώς λόγω μετάφρασης και παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που έγινε. δυστυχώς αυτή είναι η μοίρα των περισσοτέρων μεταφρασμένων σατυρικών ή κωμικών βιβλίων (και όχι μόνο - παραθέτω στους υποτίτλους των friends ή των simpsons στην tv). συνιστώ να το διαβάσετε, αλλά προτιμήστε την αγγλική version αν την πετύχετε. ή απλά συγκρίνετε τα λήμματα στο internet να δείτε ποια ήταν τα πρωτότυπα.

πάντως μου κάνει εντύπωση πως μετά από τόσα χρόνια, κι ενώ έζησε σε τελείως διαφορετική εποχή, o bierce παρουσιάζει μια καυστικότητα που ταιριάζει και στη δική μας.

τέλος, πριν την κάνω για δουλειά, παραθέτω κάποια λήμματα ακόμη που μου άρεσαν:

Πατριώτης ουσ. Αυτός, για τον οποίο το συμφέρον ορισμένων είναι σημαντικότερο από΄το συμφέρον όλων. Το κορόιδο των κυβερνήσεων και το εργαλείο των κατακτητών.

Φιλάνθρωπος ουσ. Ένας πλούσιος (συνήθως φαλακρός) κύριος μεγάλης ηλικίας, που εκπαίδευσε τον εαυτό του να χαμογελά περιφρονητικά, όταν η συνείδησή του βάζει το χέρι στην τσέπη του.

Τσίρκο ουσ. Το μέρος όπου τα άλογα, τα πόνυ και οι ελέφαντες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν άντρες, γυναίκες και παιδιά να παριστάνουν τους καραγκιόζηδες.

Φιλοσοφία ουσ. Μια πορεία με πολλούς δρόμους που οδηγούν από το πουθενά στο τίποτε.

what a week

memento style:today was lunch at camden with athena and fotis. after a very late wake up. that's because...

...last night we were out at an arabic music kind of club, till late, celebrating a friend of a friend's birthday. but before that we were out for dinner. and before that i was picking up athena after she landed in gatwick. slightly before that, i was out for a drink at green park with mongy and a friend, jose pablo and his wife and diogo. prior to that just walking in covent garden and going for coffee with fotis, who happened to be around. but well, that was after the reuters state of the world exhibition where i went to with stamatis at the southbank. [it's really worth seeing by the way, it assimilates a bit the world press photo exhibition i had written about, but on a smaller scale. oh, and it's for free, at the royal national theatre.]. and of course after a cool walk in the nice weather at the southbank, browsing the gorillaz exhibition and some second hand books. before this all, it was just a saturday morning, where i was thinking what i am gonna do with my day.

friday night was of course dedicated to another large aiesec reunion, with the purpose of saying goodbye to rado and stanka, now leaving london and moving to texas. all the best in your ranch, guys! and hope it won't be long until we meet again. in any case it was a great occasion to say goodbye and meet with a lot of people after a while, like srini, maryna, diogo, krishna, mongy, hisham & co. i am thinking i have to organise a party myself at some point.

but well, before heading to the party, i had to have the necessary drinks with a few colleagues.

thursday: i don't remember. i must have been at home finishing a book that night...

wednesday: well, that was the day about champions league and arsenal. already wrote about this.

tuesday: angel for pool with vivek and hisham. was good fun and a good laugh after a while. it's the art of combining drinking, playing pool and watching barcelona vs. chelsea at the same time, while catching up after a long long time.

monday: i was a good boy. it was the beginning of the week and i decided to stay at home. planning how to take over the world most probably, but i won't tell you the details.

previous weekend: i don't remember the full details. but i remember that one of the days was spent around art. revisited the dali universe exhibition after 4 years, and i recommend that you go if you haven't been there yet. he is anyway one of my favourite artists. went to the national gallery, but saw only the general exhibits, as there was a queue for the velasquez exhibition. will be going back for that anyway. spent the evening having dinner on a boat in embankment, had a few drinks, watched a bit of football, that sort of stuff.

i think it can become busier than that. especially if you add the social programme coming up this week, the scheduled drinking and the fact that, well, i also go to work for some 8+ hours a day :-). but it's fun, i am telling you. and a few wild ideas are going around in my head about the near future, after meeting and discussing/drinking with so many people :-). some of these ideas will eventually make it to the next stage: become plans, and materialise.

remember, remember, the 5th of november

i heard this phrase today, and some distant memory from learning english before i was even 9 years old awakened. it's the story about that guy (that was his name, no kidding) guy fawkes who, once upon a time in 1605, wanted to blow up the houses of parliament in the uk. the plot failed, and there is a tradition in the uk that bonfires and fireworks are all around the place on the 5th of november. it's a great spectacle in the sky, although i guess with london's airtraffic that doesn't make a pilot's life easy on this day.

why am i at home and not at a bonfire? that's a good question. i felt i had to retreat a bit, after
an entire week of literally going out almost every day, and preparing for the next one. call me miserable (i am not), call me old (getting there), call me odd (i am), but i can still use the full moon as an excuse for only going out for lunch to camden today. i still have next 5th of november to go watch the bonfires. and i will :-)

finally, i have a question. it's unclear to me: are the people on the 5th of november celebrating the rebellion (evan though failed) against the protestant king, or the fact that guy fawkes' plot was unfoiled and therefore the houses of parliament were not blown up? sbd pls explain. to be honest, i wouldn't be surprised if they were celebrating both.

les miserables

δυστυχώς έχω κουραστεί να ακούω ιστορίες από φίλους και γνωστούς για το εργασιακό περιβάλλον και την εκμετάλλευση στην ελλάδα. για το ότι αν δεν βγάζεις μαλυρα λεφτά με τα καθαρά δεν μπορείς να ζήσεις. για το ότι σε στίβουν για 600 ευρώ. και τα έζησα κι εγώ, για μόλις 4 μήνες. αλλά ήξερα ότι είχε ημερομηνία λήξης, γιατί ο μόνος στόχος ήταν να μαξέψω λίγα λεφτά και να πάρω το δρόμο της ξενιτιάς. έτσι κι έγινε.

αλλά αυτό δεν αλλάζει την κατάσταση στην ελλάδα και το τι περνούν οι φίλοι μου, κάποιοι από τους οποίους (ευτυχώς ή δυστυχώς) δε θέλουν να ακολουθήσουν τη δική μου μέθοδο. του να φύγουν δηλαδή. κουράστηκα να με κοροϊδεύουν. αλλά αυτό το άρθρο στο contra και η επίσκεψη της Α. στο λονδίνο από χτες, μου θυμίζουν την κατάσταση. και παρότι εγώ ο ίδιος δεν υποφέρω από αυτήν, δυστυχώς υποφέρουν και παιδεύονται πολλά κοντινά μου πρόσωπα.

το λέω και πάλι, όπως το λέω χρόνια. απόφαση χωρίς κόστος δεν υπάρχει. εγώ διάλεξα να φύγω, με ό,τι αυτό σημαίνει σε προσωπικό κόστος. αλλά διάλεξα την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια του να μην αναγκάζομαι να αισθάνομαι άσχημα πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά. να ξέρω ότι υπάρχει ξεκάθαρη σχέση δούναι και λαβείν μεταξύ εμού και του εργοδότη μου. ότι δε θα στερηθώ πράγματα που θέλω να κάνω. θέλω να ζήσω τη ζωή μου. τώρα είναι η εποχή να πραγματοποιήσουμε όνειρα. στα 20 και στα 30. δεν περιμένω άλλο, ούτε κάνω υπομονή για ένα μέλλον που δε θα έρθει.

και ξαναλέω: εγώ θα γυρίσω κάποια στιγμή. αλλά μόνο όταν είμαι έτοιμος, και με τους δικούς μου όρους.

ανταπόκριση από emirates stadium #2

από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. όλα ένα μπουλούκι. η διπλή ποδοσφαιρική χαρά. ο καιρός που άλλαξε κι έχουμε ξεπαγιάσει? η βδομάδα που είναι πιο γεμάτη από γεμάτη και σε λίγο δεν θα προλαβαίνω να δω ούτε τον εαυτό μου? τα σχέδια για το χειμώνα και το 2007? [άσε φίλε, αυτά για μετά, να κρατάμε κι από καμιά έκπληξη].

ο καιρός δε χρίζει σχολιασμού. ως επίσης και τα κοινωνικά δεν ταιριάζουν με το ποδόσφαιρο. άρα θα πω μόνο για το ποδόσφαιρο (ε καλά τώρα, μετά από τόση εισαγωγή τι περίμενες?). κι έχω να κάνω ένα και μοναδικό σχόλιο. είμαστε αιώνες πίσω. χτες που πήγα στο emirates να δω arsenal, είδα ελάχιστη αστυνομία στο γήπεδο. δεν με έλεγξε κανείς για το τι παίρνω μαζί μου μέσα. δεν μου πήραν τον αναπτήρα. οι θέσεις είναι τόσο δίπλα στο γήπεδο που ο πρώτος θεατής για να μπει μέσα απλά πρέπει να πηδήξει πάνω από τη διαφημιστική πινακίδα (ούτε ένα μέτρο). οι κερκίδες των φιλοξενουμένων ήταν δίπλα μου, χωρίς κενό ενδιάμεσα. και μιλάμε για πολλούς μεθυσμένους ρώσους. ούτε ρουθούνι δεν άνοιξε. το γήπεδο θύμιζε σαλόνι! ή για την ακρίβεια ένα ελληνικό σαλόνι πιο βίαιο ήταν.

λοιπόν, εν συντομία:
- ρουθούνι δεν άνοιξε
- δεν υπήρχαν κροτίδες
- φοβερή ατμόσφαιρα από τον κόσμο στο γήπεδο
- αντικείμενα και λοιπά δεν πέσανε μέσα, ούτε όταν ο επόπτης (δίπλα από τους οπαδούς) έβγαλε τον henry επανειλημμένα offside.
- υπήρξε απόγοήτευση που η ομάδα δε σκόραρε, αλλά σε καμια στιγμή δεν άκουσα γιουχάρισμα για την ομάδα. όλοι αποθεώνονταν σε κάθε τους προσπάθεια, από την αρχή ως το τέλος του match.
- για να μην πω για την άλλη μας την κατάντια. η arsenal έχασε τουλάχιστον 10 ευκαιρίες για γκολ. στην ελλάδα αν γινόταν αυτό, θα έμπαινε ο κόσμος μέσα, κι αλίμονο στους παίκτες. ή στη χειρότερη θα έπεφτε τρελό σφύριγμα. και αυτά τα ξέρω κι από τη δική μου ομάδα, την αεκ, όπου αυτά τα ζήσαμε πρόσφατα.


και πείτε μου εσείς τώρα, γιατί εδώ γίνεται έτσι το παιχνίδι και στην ελλάδα φοβάμαι να πάω στο γήπεδο? εγώ πάντως πιστεύω απλά ότι οι ίδιες οι ομάδες στην αγγλία περιφρούρησαν και προστάτεψαν εαυτούς (και άρα και το άθλημα) απο όλη αυτή την καφρίλα. τόσο απλά. στην ελλάδα οι ομάδες δεν θέλουν. δε θέλουν να συγκρουστούν με τους συνδέσμους. δε θέλουν να εξυγιανθεί το ποδόσφαιρο, και για αυτό δε θα πάμε ποτέ μπροστά.

οι ομάδες, ξαναλέω, φταίνε, όχι η πολιτεία, ούτε η αστυνομία. στο emirates δεν έπεσε κροτίδα όχι γιατί ήταν αστυνομοκρατούμενο το γήπεδο. επειδή ο οπαδός, μετά από κάποια χρόνισκληρών μέτρων, έμαθε. κι επειδή ξέρει καλά πως η κάμερα που τον παρακολουθεί τον στέλνει φυλακή για πλάκα. στην αθήνα τους βλέπουμε στην τηλεόραση και πάλι τίποτα δε γίνεται. γενικά έχω αγανακτήσει. όχι τόσο με την κατάστασή μας, αλλά με την απώλεια ελπίδας ότι θα βελτιωθεί στο μέλλον.

τουλάχιστον έχω μια ωραία βραδιά να θυμάμαι από γήπεδο, έστω και με λευκή ισοπαλία, και μια ευχάριστη έκπληξη παράλληλα, μιας που πήγα χωρίς να ξέρω τι να περιμένω αρχικά.

it's all about men and balls

ok, looking at the title you might think of whatever you wanna think of. but what i meant is that it's all about men and ball games (sports), which women don't understand most of the time. [this is not a sexist comment. to be honest, i don't even understand my excitem